Εξι κυβερνησεις συνεργασιας μεχρι τωρα στην Ελλαδα

Η μεταβατική κυβέρνηση «ευρύτερης συνεργασίας», όπως τη χαρακτήρισε ο εντολοδόχος πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος στις πρώτες του δηλώσεις, είναι η έβδομη με τέτοια χαρακτηριστικά στην μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας. Για διαφορετικούς λόγους έχουν συγκροτηθεί, τις τελευταίες δεκαετίες, ως αποτέλεσμα συνεργασίας ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, έξι κυβερνήσεις συνεργασίας:
Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι, εξάλλου, ο τρίτος πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, που ηγείται κυβέρνησης. Ο πρώτος ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης, που ανέλαβε για έξι μήνες τα ηνία της κυβέρνησης Σοφούλη μετά τον θάνατο του τελευταίου τον Ιούνιο του 1949 και ακολούθησε ο Ξενοφών Ζολώτας το 1989. Τραπεζίτες, αλλά στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, ήταν επίσης ο Δημήτριος Μάξιμος που έγινε πρωθυπουργός κυβέρνησης συνεργασίας, καθώς και ο Ιωάννης Παρασεκευόπουλος που ως υποδιοικητής, ανέλαβε την πρωθυπουργία στην υπηρεσιακή -προεκλογική- κυβέρνηση του 1964, καθώς και τη "μεταβατική" κυβέρνηση συνεργασίας που σχημάτισαν, το 1966, μετά την Αποστασία, οι ηγέτες της Ένωσης Κέντρου και της ΕΡΕ.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας κατά χρονολογική σειρά ήταν:   

* Κυβέρνησις Εθνικής Ενότητος Γεωργίου Παπανδρέου (18 Οκτωβρίου 1944 - 3 Ιανουαρίου 1945). Σχηματίστηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη ναζιστική Γερμανία και, μεταξύ άλλων, συμμετείχαν οι Αλέξανδρος Σβώλος, Ηλίας Τσιριμώκος, Στέφανος Στεφανόπουλος και Θεμιστοκλής Τσάτσος. Περίπου δύο μήνες μετά την ορκωμοσία της ξεκίνησαν οι ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Αθήνα ανάμεσα στην κομμουνιστική αριστερά και τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις και έμειναν γνωστές στην ιστορία ως «Δεκεμβριανά». Τα «Δεκεμβριανά» ήταν και η βασική αιτία της πτώσης της κυβέρνησης. 

  

* Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου (24 Ιανουαρίου 1947 - 29 Αυγούστου 1947). Ο διατελέσας κατά το παρελθόν διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Δημήτριος Μάξιμος (στην ιδιοκτησία του οποίου ανήκε το "ομώνυμο" σημερινό κυβερνητικό Μέγαρο) ορίσθηκε εξωκοινουβελευτικός πρωθυπουργός κυβέρνησης συνασπισμού, που συγκροτήθηκε απ' όλα τα κόμματα της Βουλής με σκοπό την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής απειλής». Εξαιτίας της πολυκομματικής στήριξης, στην ιστορία έμεινε γνωστή ως «Επτακέφαλος Κυβέρνησις». Μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, Σοφοκλής Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεώργιος Παπανδρέου, Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Ναπολέων Ζέρβας. Στη διάρκεια της επτάμηνης θητείας της, η Βρετανία ανακοίνωσε την αποχώρηση των στρατευμάτων της από την Ελλάδα και ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν το περίφημο δόγμα του, με το οποίο εγκαινιάστηκε η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου. 

  

* Κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου (22 Δεκεμβρίου 1966 - 3 Απριλίου 1967). Κατόπιν συμφωνίας των ηγετών της Ένωσης Κέντρου Γεωργίου Παπανδρέου και της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλου, τερματίσθηκε η περίοδο της Αποστασίας που είχε ξεκίνησε στις 15 Ιουλίου 1965, και ο βασιλιάς ανέθεσε, στις 22 Δεκεμβρίου 1966, το σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης στον Ιωάννη Παρασκευόπουλο που έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν ολοκλήρωσε, ωστόσο, το χρονοδιάγραμμα που είχε στη διάθεσή της, καθώς στις 3 Απριλίου, η ΕΡΕ ήρε την εμπιστοσύνη της και ο βασιλιάς ανέθεσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο οποίος έμεινε 18 ημέρες στην εξουσία, από την οποία τον ανέτρεψαν οι πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου.

  

* Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας Κωνσταντίνου Καραμανλή (24 Ιουλίου 1974 - 21 Νοεμβρίου 1974). Σχηματίστηκε μετά την πτώση της δικτατορίας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή από στελέχη των προδιδακτορικών κομμάτων ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου και μέλη του αντιδιδακτορικού αγώνα. Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, οι Ξενοφών Ζολώτας, Γεώργιος Μαύρος, Ευάγγελος Αβέρωφ, Γεώργιος Ράλλης και Κωνσταντίνος Τσάτσος. Στο διάστημα της τετράμηνης θητείας της σημειώθηκε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Έναν μήνα πριν από την ολοκλήρωση του έργου της αντικαταστάθηκαν 13 υπουργοί και υφυπουργοί, που επρόκειτο να πολιτευθούν. Ο βίος της ολοκληρώθηκε με τη διενέργεια των εκλογών από τις οποίες αναδείχθηκε η πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο της μεταπολίτευσης.

  

* Κυβέρνηση ΝΔ και Συνασπισμού της Αριστεράς, υπό τον Τζανή Τζανετάκη (2 Ιουλίου 1989 - 11 Οκτωβρίου 1989). Σχηματίστηκε υπό το τότε ηγετικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας μετά τις εκλογές της 18ης Ιουνίου 1989, από τις οποίες δεν προέκυψε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αρχιτέκτονες του κυβερνητικού συνασπισμού ήταν ο τότε πρόεδρος της ΝΔ Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι ηγέτες της αριστεράς Χαρίλαος Φλωράκης και Λεωνίδας Κύρκος. Η κυβέρνηση Τζανετάκη συγκροτήθηκε με σύνθημα την «κάθαρση» και κύριο σκοπό την ενδεχόμενη παραπομπή από τη Βουλή του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και μελών της κυβέρνησής του στο ειδικό δικαστήριο για σειρά σκανδάλων. Η προκήρυξη νέων εκλογών, χωρίς τον σχηματισμό κυβέρνησης, θα σήμαινε αυτομάτως και την παραγραφή των αδικημάτων. 

  

* Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα (23 Νοεμβρίου 1989 - 11 Απριλίου 1990). Προέκυψε από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989, κατά τις οποίες η ΝΔ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, αλλά χωρίς αυτοδυναμία. Στην οικουμενική κυβέρνηση συμμετείχαν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, δηλαδή η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο -τότε- ενιαίος Συνασπισμός. Παρά την ευρύτατη πλειοψηφία των 297 εδρών, που διέθετε στη Βουλή, η περίοδος της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα χαρακτηρίστηκε από ακυβερνησία, εξαιτίας της οποίας η χώρα απειλήθηκε από βαθιά οικονομική κρίση.

  

Κοινό χαρακτηριστικό και των έξι αυτών κυβερνήσεων ευρύτερης συνεργασίας είναι ο βραχύβιος χαρακτήρας τους.

Ελληνικη Ιστορικη Αναδρομη.

4000 π.Χ.-1200 π.Χ.
Oι πρώτοι πολιτισμοί Από το 4000 έως το 2000 π.Χ. ο πολιτισμός στην Ελλάδα συνεχίζει την ανοδική του πορεία. Οι χώροι διαβίωσης οχυρώνονται, οι τέχνες αναπτύσσονται και οι εμπορικές ανταλλαγές επεκτείνονται. Συνεχίζονται ο Πρωτοελλαδικός, ο Κυκλαδικός και ο Μινωικός πολιτισμός. 

2000-1200 π.Χ.
Ικτίτες και Ασσύριοι. Από το 2000 - 1520 π.Χ. έχουμε την ακμή του Μινωικού πολιτισμού. Κτίζονται στην Κρήτη τα ανάκτορα και εμφανίζεται η ιερογλυφική γραφή. Στην τέχνη κυριαρχεί ο Καμαραϊκός ρυθμός και εμφανίζεται ο κεραμικός τροχός. Στα 1600 π.Χ. εμφανίζεται η “Γραμμική γραφή Α΄”. Από το 1520 - 1200 π.Χ. τα Μινωικά κέντρα καταστρέφονται και κυριαρχεί ο Μυκηναϊκός πολιτισμός. Οι Αχαιοί καταλαμβάνουν την Κρήτη. Εμφανίζεται η “Γραμμική γραφή Β΄”. 

1200-700 π.Χ.
Ο σίδηρος και το αλφάβητο Στα 1200 π.Χ. γίνεται η κάθοδος των Δωριέων στην Ελλάδα και αρχίζει ο α΄ ελληνικός αποικισμός. Στα χρόνια αυτά γίνεται και ο Τρωικός πόλεμος. Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός παρακμάζει και αρχίζει η χρήση του σιδήρου στην Ελλάδα. Η Αθήνα γίνεται κέντρο των τεχνών, ενώ στην Πελοπόννησο κυριαρχεί το Άργος. Μετά το 800 π.Χ. διαμορφώνεται η αρχαία Ελληνική θρησκεία και αρχίζει ο β΄  Ελληνικός αποικισμός. Ξεσπά ο Μεσσηνιακός πόλεμος και στη συνέχεια ο Ληλάντιος πόλεμος. 

700-300 π.Χ.
Η γέννηση της φιλοσοφίας Εισάγεται το νόμισμα στην Ελλάδα, ενώ οι Έλληνες διεισδύουν στην Αίγυπτο. Δημοσιεύονται οι πρώτοι γραπτοί νόμοι στην Αθήνα και τη Σπάρτη. Δημιουργείται η Αθηναϊκή συμμαχία και αρχίζει ο “χρυσούς αιών” της Αθήνας. Ξεσπά ο Πελοποννησιακός πόλεμος, καταλύεται η  ηγεμονία της Αθήνας και αρχίζει η σπαρτιατική ηγεμονία. Ξεσπά ο Βοιωτικός πόλεμος και στη συνέχεια ο γ΄ Ιερός Πόλεμος. Ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος Β΄ επεμβαίνει και επιβάλλει τη Μακεδονική κυριαρχία. Ο Μ. Αλέξανδρος καταλύει το Περσικό κράτος. 

300 π.Χ.-100 μ.Χ.
Οι κατακτήσεις της Ρώμης Συγκροτούνται η Αιτωλική και η Αχαϊκή συμπολιτεία. Ξεσπούν οι Μακεδονικοί πόλεμοι και η Ελλάδα υποτάσσεται στους Ρωμαίους. Παρατηρείται έντονος εκρωμαϊσμός στις τέχνες, αλλά όχι στους θεσμούς. Ο Απόστολος Παύλος κηρύττει το Χριστιανισμό στην Ελλάδα.   100-400 Οι απαρχές του Χριστιανισμού Στις αρχές αυτής της περιόδου έχουμε πολλές επιδρομές στην Ελλάδα, όπου επικρατεί αναρχία. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία παρακμάζει και ξεσπά ο διωγμός των χριστιανών από το Δέκιο. Ο Μ. Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτορας και αρχίζει η περίοδος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Γίνονται δύο οικουμενικές σύνοδοι : η πρώτη στη Νίκαια και η δεύτερη στην Κωνσταντινούπολη. Καταργούνται οι Ολυμπιακοί Αγώνες και εισβάλλουν στην Ελλάδα οι Γότθοι.

400-700 μ.Χ.
Τα νέα Ρωμαιο-βαρβαρικά βασίλεια. Ιδρύεται πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη και γίνονται η γ΄ οικουμενική σύνοδος της Εφέσου και η δ΄ οικουμενική σύνοδος της Χαλκηδόνας. Γίνεται το πρώτο σχίσμα ανατολικής και δυτικής εκκλησίας. Επί Ιουστινιανού εκδηλώνεται η “Στάση του Νίκα” και εγκαινιάζεται η Αγία Σοφία. Γίνεται η ε΄ οικουμενική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη. Οι Πέρσες καταλαμβάνουν την Ιερουσαλήμ και παίρνουν τον Τίμιο Σταυρό. Ο Ηράκλειος τους νικά και τον παίρνει πίσω. Γίνεται στην Κωνσταντινούπολη η στ΄ οικουμενική σύνοδος.

700-1000 μ.Χ.
Η εξάπλωση του Ισλάμ Ξεκινά η α΄ φάση της εικονομαχίας και ο Λέων Γ΄ εκδίδει διάταγμα κατά των εικόνων. Με την ζ΄ οικουμενική σύνοδο τερματίζεται αυτή η φάση με διάταγμα υπέρ των εικόνων. Η β΄ φάση ξεκινά μετά τη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης του 815. Νέα σύνοδος το 843 τερματίζει την εικονομαχία και αναστηλώνει τις εικόνες. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία συγκρούεται επί σειρά ετών με τους Βούλγαρους, τους οποίους κατατρόπωσε ο Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος.

1000-1250 μ.Χ.
Οι σταυροφορίες Οι Βούλγαροι νικούνται και υποτάσσονται. Ιδρύεται στην Κωνσταντινούπολη Νομική Σχολή. Γίνεται το σχίσμα ανάμεσα στην ανατολική και τη δυτική εκκλησία. Το Βυζάντιο χάνει την Ιταλία. Ξεκινά η α΄ σταυροφορία και κυριεύεται η Ιερουσαλήμ. Οι Νορμανδοί επιτίθενται και λεηλατούν την Ελλάδα. Γίνεται η β΄ σταυροφορία  η οποία απέτυχε. Κατά την γ΄ σταυροφορία ο Ριχάρδος Α΄ της Αγγλίας καταλαμβάνει την Κύπρο. Ο Αλέξιος Γ΄ υποκινεί την δ΄ σταυροφορία. Οι Λατίνοι καταλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη και ιδρύεται η Λατινική αυτοκρατορία. 

1250-1400 μ.Χ.
Οι Μογγόλοι κατακτούν την Ασία Η δυναστεία των Παλαιολόγων κυριαρχεί και φροντίζει για την ανόρθωση του Ελληνισμού. Στο διάστημα αυτό έχουμε εξεγέρσεις στη Μ. Ασία και σταδιακή κυριαρχία νέων κατακτητών σε τμήματα της Ελλάδος. Το Βυζάντιο ταράσσεται από τις “Ησυχαστικές έριδες” και γίνεται η επανάσταση των “Ζηλωτών”. Οι Τούρκοι αρχίζουν να καταλαμβάνουν τμήματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. 

1400-1500 μ.Χ.
Τυπογραφία και γεωγραφικές ανακαλύψεις. Το Βυζάντιο ανακτά τη Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα στο Οθωμανικό κράτος παρατηρείται κάμψη. Στη συνέχεια οι Τούρκοι πολιορκούν χωρίς επιτυχία την Κωνσταντινούπολη. Καταλαμβάνουν όμως τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Στις 29 Μαϊου 1453 καταλαμβάνουν την Πόλη και καταλύουν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Κατόπιν καταλαμβάνουν την Πελοπόννησο, τη Λέσβο και τη Σάμο. Υπογράφεται ειρήνη ανάμεσα σε Ενετούς και Τούρκους. Η Κύπρος καταλαμβάνεται από τους Ενετούς και γίνεται η άλωση της Ναυπάκτου από τους Τούρκους. 

1500-1600 μ.Χ.
Η Μεταρρύθμιση Στο διάστημα αυτό έχουμε έξαρση της ληστοκρατίας στην Ελλάδα, ενώ οι Ηπειρώτες εξεγείρονται δυσαρεστημένοι από το παιδομάζωμα. Οι Ενετοί καταλαμβάνουν τα Επτάνησα και οι Τούρκοι τα Δωδεκάνησα. Οι Τούρκοι πολιορκούν επίσης την Κύπρο, την οποία  και καταλαμβάνουν. Οι Ευρωπαίοι όμως τους νικούν στη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Τότε γίνονται νέες εξεγέρσεις στην Μακεδονία, στη Στερεά, στην Πελοπόννησο και στα νησιά του Αιγαίου. Τα κινήματα αυτά όμως αποτυγχάνουν.

1600-1660 μ.Χ.
Ο Γαλιλαίος και η νέα επιστήμη Στο διάστημα αυτό η εκκλησία αναλαμβάνει το φωτισμό των Ελλήνων που προσπαθούν να επιβιώσουν οργανωμένοι σε κοινότητες. Η χώρα μαστίζεται από επιδρομές Τοσκανών, Ναπολιτάνων και Μαλτέζων, ενώ παράλληλα επικρατεί επαναστατικός οργασμός. Την περίοδο αυτή καταργείται το παιδομάζωμα.  

1660-1720 μ.Χ.
Η εποχή του Λουδοβίκου του 14ου Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα γίνονται προσπάθειες ίδρυσης σχολείων με στόχο όχι μόνο την διάδοση των γραμμάτων αλλά και την καλλιέργεια εθνικής συνείδησης. Η Κρήτη καταλαμβάνεται από τους Τούρκους. Η Πελοπόννησος και ορισμένα νησιά του Αιγαίου περνούν για μικρό χρονικό διάστημα στα χέρια των Ενετών. Καταστρέφεται ο Παρθενώνας από τον βομβαρδισμό του Μοροζίνη. 

1720-1760 μ.Χ.
Λογική και Διαφωτισμός Η ίδρυση σχολείων και η διάδοση του νεοελληνικού διαφωτισμού συνεχίζεται με κύριους φορείς τους Φαναριώτες, την Εκκλησία και τους εμπόρους. Οι Έλληνες, που προετοιμάζονται για επανάσταση, απογοητεύονται από τη Δύση και προσβλέπουν στην ομόδοξη Ρωσία. 

1760-1800 μ.Χ.
Γαλλική και Αμερικανική Επανάσταση Οι Έλληνες αφυπνίζονται πνευματικά και αρχίζουν να οργανώνονται, ενώ παράλληλα πληθαίνουν τα επαναστατικά κινήματα. Ξεσπά Ρωσοτουρκικός πόλεμος και οι Έλληνες επαναστατούν. Υπογράφεται ανάμεσα σε Ρωσία και Τουρκία η συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή. Ιδρύεται η Ιόνιος πολιτεία. Κυκλοφορούν επαναστατικά φυλλάδια και η “Χάρτα” του Ρήγα Φεραίου. 

1800-1825 μ.Χ.
Η γέννηση της βιομηχανικής δύναμης Οι τοπικές εξεγέρσεις πληθαίνουν στην Ελλάδα, καθώς επαναστατικά φυλλάδια κυκλοφορούν παντού. Ο Ελληνισμός προετοιμάζεται για τη μεγάλη στιγμή της επανάστασης. Ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία, ενώ οι Άγγλοι καταλαμβάνουν τα νησιά του Ιονίου. Στις 25 Μαρτίου 1821 ξεσπά η Ελληνική Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ένα χρόνο σχεδόν αργότερα ψηφίζεται το Σύνταγμα της Επιδαύρου. 

1825-1850 μ.Χ.
Φιλελευθερισμός και εθνικισμός Η επανάσταση απλώνεται σ’ όλη την Ελλάδα, ενώ οι Τούρκοι ενισχύονται από τους Αιγύπτιους. Οι τουρκικός στόλος νικιέται στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η γ΄ εθνοσυνέλευση εκλέγει κυβερνήτη τον Ι. Καποδίστρια. Με τη συνθήκη του Λονδίνου ορίζεται βασιλιάς ο Όθων, ενώ με τη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης ορίζονται τα νέα σύνορα της χώρας. Ιδρύεται το πρώτο πανεπιστήμιο, ενώ ξεσπά επανάσταση στην Κρήτη. Η πολιτική ζωή είναι έντονη και ψηφίζεται νέο συντηρητικό σύνταγμα. 

1850-1875 μ.Χ.
Δαρβίνος και Μαρξ Η Ελλάδα μπαίνει σε φάση οικονομικής ανάπτυξης. Ο Όθωνας εκθρονίζεται και ορίζεται νέος βασιλιάς ο Δανός πρίγκιπας Γεώργιος Α΄. Θεσπίζεται νέο σύνταγμα το οποίο καθιερώνει ως πολίτευμα τη βασιλευομένη δημοκρατία. Η περίοδος αυτή μπορεί να χαρακτηρισθεί ως περίοδος πολιτικής αστάθειας. 

1875-1900 μ.Χ.
Η εποχή του ιμπεριαλισμού Καθιερώνεται η “αρχή της δεδηλωμένης”. Η Μ. Βρετανία αποκτά τη διοίκηση της Κύπρου. Η Τουρκία παραχωρεί στην Ελλάδα τη Θεσσαλία και την περιοχή της Άρτας. Την περίοδο αυτή αρχίζει η διάνοιξη του ισθμού της Κορίνθου. Γίνονται πολλά δημόσια έργα και ανασυγκροτούνται οι ένοπλες δυνάμεις. Το 1896 αναβιώνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Η Κρήτη, τέλος, αποκτά αυτόνομο καθεστώς. 

1900-1925 μ.Χ.
Η Ευρώπη σε πόλεμο Στο διάστημα αυτό έχουμε εναλλαγές κυβερνήσεων, με τελική επικράτηση της πολιτικής του Ελ. Βενιζέλου. Γίνονται οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο α΄ παγκόσμιος πόλεμος. Δημιουργείται η Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Όμως οι Έλληνες νικιούνται και έχουμε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1924 έχουμε την Α΄ Ελληνική Δημοκρατία. 

1925-1950 μ.Χ.
Η κρίση και η οικονομική ανάκαμψη Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολιτική αστάθεια. Κυρίαρχα γεγονότα είναι ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος, ο εμφύλιος πόλεμος και στο τέλος της περιόδου η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα. 

1950-1970 μ.Χ.
Ο  ψυχρός πόλεμος Την περίοδο αυτή υπογράφεται η συμφωνία της Ζυρίχης, με την οποία η Κύπρος γίνεται ανεξάρτητη δημοκρατία μέσα στα πλαίσια της Βρετανικής κοινοπολιτείας. Στην Ελλάδα ξεσπούν πολιτικές αναταραχές, ώσπου εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα. Μετά από ένα ανεπιτυχές αντιπραξικόπημα ο βασιλιάς Κωνσταντίνος φεύγει από τη χώρα. 

1970-1980 μ.Χ.
Η δεκαετία του Εβδομήντα Συνεχίζεται η δικτατορία στη χώρα. Πλήθος πολιτών φυλακίζονται και εξορίζονται. Οι σχέσεις με την Τουρκία επιδεινώνονται. Ακολουθεί τουρκική εισβολή και κατάληψη της βόρειας Κύπρου. Η χούντα καταρρέει. Επανέρχεται η δημοκρατία και με δημοψήφισμα καταργείται η μοναρχία. Η Ελλάδα εντάσσεται στην Ε.Ο.Κ. και επιστρέφει στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. 

1980-1990 μ.Χ.
Η δεκαετία του Ογδόντα Συνεχίζεται η προσπάθεια εκδημοκρατισμού της χώρας και της πολιτιστικής της ανάπτυξης. Οι σχέσεις με την Τουρκία επιδεινώνονται, καθώς η Τουρκία παραβιάζει τα ελληνικά χωρικά ύδατα με το πλοίο “Σισμίκ”. Ο πόλεμος αποφεύγεται λόγω εσωτερικών τουρκικών προβλημάτων. Στο εσωτερικό της χώρας επικρατεί κοινωνική αναταραχή εξ’ αιτίας οικονομικών σκανδάλων. 

1990-1995 μ.Χ.
Τα τελευταία χρόνια Συνεχίζεται η ένταση στις σχέσεις με την Τουρκία. Η Ελλάδα μπαίνει στη ΔΕΕ, ενώ θέτει όρους για την αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων. Ξεσπά κρίση στις σχέσεις με την Αλβανία, ενώ εκδηλώνεται νέα κρίση στις σχέσεις Ελλάδας - Τουρκίας.

5 μεγαλοι ιστορικοι μυθοι και η αληθεια!

5 μεγάλοι μύθοι και η αλήθεια! Υπάρχουν κάποια πράγματα που οι περισσότεροι τα θεωρούν δεδομένα. Η αλήθεια όμως είναι ότι πρόκειται για... παραπληροφόρηση.

Μύθος: Ο Αϊνστάιν δεν ήταν καλός μαθητής
Αλήθεια: Στην πραγματικότητα ήταν πολύ καλός μαθητής, ιδιαίτερα στη φυσική και τα μαθηματικά!

Μύθος: Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν κοντός
Αλήθεια: Είχε ύψος περίπου 1,70 που ήταν το μέσο ύψος για την εποχή του στην Γαλλία.

Μύθος: Οι Βίκιγκς είχαν κράνη με κέρατα
Αλήθεια:Οι Βίκιγκς ενταφιαζόταν μαζί με τα κράνη του και τα κέρατα που χρησιμοποιούσαν σαν κούπες. Όταν ανακαλύφθηκαν οι πρώτοι τάφοι θεωρήθηκε λανθασμένα ότι είχαν κράνη με κέρατα.

Μύθος: Ο Τόμας Έντισον ανακάλυψε τον ηλεκτρικό λαμπτήρα
Αλήθεια: Ο Έντισον ανακάλυψε πολλά πράγματα αλλά ο ηλεκτρικός λαμπτήρας δεν είναι ένα από αυτά. Στην πραγματικότητα ανακάλυψε τον ηλεκτρικό λαμπτήρα σχεδόν ταυτόχρονα με το Βρετανό Τζόζεφ Σουάν, στον οποίο ανήκει η πατρότητα της εφεύρεσης.

Μύθος: Ο Δαρβίνος υποστήριξε ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο
Αλήθεια: Εκείνο που υποστήριξε ο Δαρβίνος ήταν ότι οι πίθηκοι, οι χιμπατζήδες και ο άνθρωπος είχαμε τον ίδιο πρόγονο πριν από πολλά πολλά χρόνια.

Ενα «μνημονιο» πυροδοτει την Επανασταση του 1843

Οι απαιτήσεις των δανειστών, η επιβολή ανελέητης λιτότητας και ο ασφυκτικός έλεγχος των δημοσιονομικών ξεχείλισαν το ποτήρι...
 Μέσα σε τέσσερις ώρες τα χαράματα της 3ης Σεπτεμβρίου ο Οθων αναγκάστηκε να δεχθεί όλα τα αιτήματα των επαναστατών. Η Ελλάδα πέρασε αναίμακτα από την απόλυτη στη συνταγματική μοναρχία (στην παράσταση η κλασική απεικόνιση της Επανάστασης του 1843 στην Πλατεία Ανακτόρων και από τότε Συντάγματος)
Τα βασικά γεγονότα, που συνιστούν την Επανάσταση του 1843 και την εγκαθίδρυση της συνταγματικής μοναρχίας στη χώρα είναι λίγο-πολύ γνωστά. "Εντός τεσσάρων ωρών, από της 11 μ.μ. της 2ας Σεπτεμβρίου μέχρι τις 3 π.μ. κατελύθη αναιμάκτως, εκτός του φόνου ενός χωροφύλακος, η απόλυτος εν Ελλάδι μοναρχία του Οθωνος", όπως σημειώνουν οι ιστορικοί του 19ου αιώνα.
Οι κινήσεις των πρωταγωνιστών (του Καλλέργη και των στρατιωτικών, του Μακρυγιάννη και των άλλων "συνταγματικών", του βασιλιά και των επιτελών του) είναι καταγραμμένες με λεπτομέρειες.
Σύμφωνα με την κλασική ιστορική αφήγηση "το πρωί της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 στασίασε η φρουρά των Αθηνών υπό τον συνταγματάρχη Δημ. Καλλέργη και, έχοντας την πάνδημη υποστήριξη του λαού, περικύκλωσε τα ανάκτορα, προβάλλοντας στον Οθωνα ένα και μοναδικό αίτημα: την παραχώρηση Συντάγματος. Ο βασιλιάς αναγκάστηκε να ενδώσει?" (από την τελευταία συνταγματική ιστορία "Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στη νεοελληνική ιστορία" του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου).

Το σύνθημα
Αυτή η κυρίαρχη διαχρονικά διήγηση, που συμπυκνώνει τα γεγονότα στο σύνθημα "Ζήτω το Σύνταγμα", περιθωριοποιεί άλλες βασικές πτυχές της Επανάστασης.
Δεν ήταν μόνο η παλλαϊκή απαίτηση για ελευθερίες, δημοκρατικά δικαιώματα και απαλλαγή από τη βαυαροκρατία που συμπυκνώνονταν στην απαίτηση για Σύνταγμα. H πολιτειακή μεταβολή ήταν η διέξοδος από την καθολική κρίση. Σε ορισμένες οξυδερκείς αναλύσεις της εποχής υποστηρίζεται απροκάλυπτα ότι στην οικονομική και δημοσιονομική κρίση δεν υπάρχει άλλη διέξοδος εκτός από την πολιτική λύση. H μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος θα δημιουργήσει, έγραφαν τότε, νέες δυνατότητες για την αντιμετώπιση της δραματικής κατάστασης. Οπως κι έγινε...
H άμεση σύνδεση επανάστασης και συνεπειών από τα μέτρα αναδεικνύεται από τότε που διαδραματίζονται τα γεγονότα. Iδού μερικές από τις συνδέσεις:
• O γνωστός φιλέλληνας-τραπεζίτης Eϋνάρδος, απευθυνόμενος στον Λουδοβίκο της Bαυαρίας, πατέρα του Oθωνα, κρίνει ότι "το δάνειο υπήρξε μια από τις σπουδαίες αιτίες της μεταπολίτευσης του 1843". Για την ακρίβεια μία από τις δύο (ως δεύτερη κρίνει την αβουλία του Oθωνα).
• Kατηγορηματικοί είναι και οι πρεσβευτές των Mεγάλων Δυνάμεων για την πυροδότηση της Eπανάστασης. Τις κωδικοποιεί ο Aυστριακός Πρόκες Oστεν, απευθυνόμενος στον Mέτερνιχ: "Δεν πρόκειται για ζήτημα Συντάγματος, αλλά για συνωμοσία που γεννήθηκε από λάθη της κυβέρνησης και της Διάσκεψης του Λονδίνου (εννοεί το πρωτόκολλο- μνημόνιο του Ιουλίου ) της οποίας η απαίσια επιρροή έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο...".
Ολες οι βασιλικές πηγές της περιόδου συμπίπτουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, ότι η οικονομική συμφωνία που αναγκάστηκε να αποδεχθεί η οθωνική κυβέρνηση "συνετέλεσεν ίνα εμψυχώση την συνωμοσίαν" (έτσι ονόμαζαν την επανάσταση). Είτε με άλλη διατύπωση "αι οικονομικαί δυσχέρειαι εν μέσω τόσων ανωμάλων περιστάσεων, αι επεμβάσεις των πρεσβευτών και εις αυτά τα ελάχιστα... προεκάλεσαν τοιαύτην κατάστασιν, ώστε πάντες προέβλεπον την επερχομένην θύελλαν...
Το δάνειο του 1832, το πρωτόκολλο-μνημόνιο του 1843 για τα τοκοχρεολύσια, με τον έλεγχο των οικονομικών της χώρας και την επιβολή εξοντωτικής λιτότητας στον λαό, ήταν βασικοί κρίκοι της ίδιας αλυσίδας που οδήγησε στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου.
O ιστορικός Tζον Πετρόπουλος, στην κλασική μελέτη του για την οθωνική μοναρχία, συνοψίζοντας τις σχετικές πηγές συμπεραίνει επιγραμματικά: "H συλλογική ενέργεια των προστάτιδων δυνάμεων (για τα δάνεια και τα τοκοχρεολύσια) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκρηξη της επανάστασης".

Η άλλη ανάγνωση
Τα τοκοχρεολύσια "έφαγαν" την απόλυτη μοναρχία
Η 3η Σεπτεμβρίου είναι μια μέρα με βαρύ ιστορικό φορτίο στην παλαιότερη και σύγχρονη ιστορία. Την Επανάσταση που γέννησε το πρώτο ελληνικό Σύνταγμα, τον Καλλέργη, τον Μακρυγιάννη, την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ το 1974... Στη συγκυρία, με την τρέχουσα κρίση, καθώς το κυβερνητικό κόμμα σημειώνει τα γενέθλιά του, επιχειρώντας αμήχανα να συνδέσει το χθες με το σήμερα, προβάλλει και μια άλλη ανάγνωση της Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Η οικονομική. Ειδικότερα ο ασφυκτικός έλεγχος των δημοσιονομικών της χώρας από τους ξένους δανειστές της.
Η εξοντωτική λιτότητα τα χρόνια 1842-43, προκειμένου η Ελλάδα να καταβάλει τα τοκοχρεολύσια για τα δάνεια του παρελθόντος, πυροδότησε τις εξελίξεις. Στην πιο πρόσφατη κοινοβουλευτική ιστορία (Γ. Ρωμαίος "Η περιπέτεια του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα") η οικονομική διάσταση αξιολογείται ως ένας από τους δύο λόγους της επαναστατικής έκρηξης (ο άλλος ήταν η διαρροή των "συνωμοτικών" σχεδίων): "Η προκλητική παρέμβαση των ξένων δυνάμεων, με την επιβολή οικονομικού ελέγχου- εξόργισε την κοινή γνώμη.
Τον Ιανουάριο του 1843, ο υπουργός Εξωτερικών Ι. Ρίζος Νερουλός είχε ανακοινώσει στις Προστάτιδες Δυνάμεις ότι εάν δεν δινόταν νέο δάνειο με την εγγύησή τους, η χώρα δεν θα μπορούσε να καταβάλει τα τοκοχρεολύσια του δανείου (σ.σ. πρόκειται για το δάνειο των 60 εκ. φράγκων που είχε δοθεί το 1832 με την έλευση του Οθωνα)... Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία επέβαλαν την υπογραφή πρωτοκόλλου, με το οποίο δέσμευαν δασμούς και φόρους χαρτοσήμου, ιδιοκτησία κ.ά. για την εξυπηρέτηση του δανείου! Ταυτόχρονα απαίτησαν τη μείωση των δημοσίων δαπανών, ακόμη και των ασήμαντων μισθών των στρατιωτικών?". Ολα αυτά εν μέσω μιας βαθιάς οικονομικής κρίσης, που μάστιζε τους 900.000 κατοίκους του ελληνικού βασιλείου από τις αρχές της δεκαετίας του 1840.

Τρόικα πρεσβευτών
Oι Tρεις Δυνάμεις συζητούν στο Λονδίνο (Μάιος-Ιούλιος 1843) για το ελληνικό χρέος. Αποφασίζουν να καταβάλει ετησίως η Ελλάδα 3,7 εκ. γαλλικά φράγκα για την αποπληρωμή του τριμερούς δανείου που είχαν παραχωρήσει ως εγγυήτριες το 1832, με την έλευση του Οθωνα. Tο ποσό είναι "αστρονομικό" (30% των κρατικών εσόδων). Oι πρεσβευτές τους στην Αθήνα αναλαμβάνουν την εκτέλεση των αποφάσεων. Καθορίζουν αποικιοκρατικού τύπου μέσα για την είσπραξη των τοκοχρεολυσίων, ενώ η Ελλάδα έχει παραλύσει οικονομικά.

Εξοντωτικό πρωτόκολλο
Το εξοντωτικό πρωτόκολλο "διαρρέει" στον Τύπο (Αύγουστος 1843) και προκαλείται σάλος (μερικοί "βλέπουν" βρετανικό δάκτυλο για να υπονομευτεί ακόμη περισσότερο ο Oθων και η μοναρχική αυλή). H κυβέρνηση αναγκάζεται να υπογράψει το "μνημόνιο" που συντάσσουν οι τρεις πρεσβευτές, ως υπερκυβερνήτες πια, και για τα οικονομικά του κράτους, στις 2 Σεπτεμβρίου 1843 . Μετά την Επανάσταση η συμφωνία ακυρώνεται στην πράξη, ενώ κηρύσσεται νέα στάση πληρωμών (η δεύτερη νεοελληνική πτώχευση μετά το 1827).

2 ιστορικα γεγονοτα αγανακτισμενων πολιτων!

2 ιστορικά γεγονότα αγανακτισμένων πολιτών που κινήθηκαν είτε από το συναίσθημα και δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, είτε καπηλεύτηκαν τη οργή του κόσμου και απομακρύνθηκαν από την πολιτική καταπίεση για να οδηγηθούν στην εκκλησιαστική.

Τα Σκιαδικά

Με την ονομασία «Σκιαδικά» έμειναν στην ιστορία τα επεισόδια μεταξύ της μαθητιώσας νεολαίας και της Χωροφυλακής, που συνέβησαν στην Αθήνα στις 10 και 11 Μαΐου 1859. Ήταν ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός, που οδήγησε τρία χρόνια αργότερα στην έξωση του βασιλιά Όθωνα.
Όλα ξεκίνησαν από μια διαπίστωση του Υπουργού Εξωτερικών, Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, ο οποίος σε συζητήσεις τόνιζε την ανάγκη στήριξης της εγχώριας παραγωγής. Και έφερνε ως παράδειγμα, ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να δείχνουν την προτίμησή τους στα ντόπια ψάθινα καπέλα (σκιάδια) που κατασκευάζονταν στη Σίφνο και όχι στα εισαγόμενα από το εξωτερικό, που ήταν και ακριβότερα.
Την ιδέα του Ραγκαβή ενστερνίσθηκε ο γιος του, Κλέων, ο οποίος έπεισε τους συμμαθητές του να φορούν σιφνέικα σκιάδια, στολισμένα με γαλανόλευκες κορδέλες, στις κυριακάτικες εξόδους τους στο Πεδίο του Άρεως. Γρήγορα έγιναν μόδα και σήμα κατατεθέν της προοδευτικής νεολαίας της Αθήνας («Γαριβαλδινοί»), σε αντίθεση με τους καθεστωτικούς νεολαίους, που φορούσαν άσπρα ψηλά καπέλα και απεκαλούντο «Αυστριακοί».
Προ του κινδύνου να χάσουν την πελατεία τους, οι εισαγωγείς καπέλων έστειλαν υπαλλήλους τους στο Πεδίο του Άρεως με αστεία και κουρελιασμένα σκιάδια, προκειμένου να διακωμωδήσουν τους μαθητές (10 Μαΐου 1859). Οι άνθρωποι των εισαγωγέων προκάλεσαν τους νεαρούς, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει συμπλοκή. Η Χωροφυλακή πήρε το μέρος τους και αφού ξυλοφόρτωσε μαθητές και φοιτητές, προέβη σε τρεις συλλήψεις.
Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα. Σπουδαστές και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και συγκρότησαν πορεία προς το Υπουργείο Εσωτερικών για να απαιτήσουν από τον υπουργό Κωνσταντίνο Προβελέγγιο την παύση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών Δημητριάδη και την απελευθέρωση των συλληφθέντων μαθητών. Ο Προβελέγγιος δεσμεύτηκε ότι θα εξετάσει το αίτημά τους, αλλά αυτό δεν άρεσε στους φοιτητές, που ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα για το ίδιο θέμα. Ο βασιλιάς αρνήθηκε να τους δεχθεί, γεγονός που όξυνε τα πνεύματα.
Οι νέοι ξαναγύρισαν στα Προπύλαια, με άγριες διαθέσεις αυτή τη φορά. Τότε επενέβη ο φρούραρχος Αθηνών, Μιχαήλ Σούτσος, επικεφαλής μεγάλης στρατιωτικής δύναμης, και τους διέλυσε. Η ενέργειά του αυτή προκάλεσε αντιδράσεις. Ο γερουσιαστής Δημήτριος Χρηστίδης θεώρησε την έφοδο του στρατού στο Πανεπιστήμιο, πράξη «κατά του ασύλου των επιστημών» και ανέπτυξε την άποψη ότι το Πανεπιστήμιο «ως ναός του πνεύματος» πρέπει να απολαμβάνει το προνόμιο του απαραβίαστου για τους πάντες. Ήταν μία από τις πρώτες αναφορές στη χώρα μας για το πανεπιστημιακό άσυλο.
Αργά το απόγευμα της 11ης Μαΐου 1859 συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Αθανάσιου Μιαούλη και απέπεμψε τον αστυνομικό διευθυντή Αθηνών Δημητριάδη, ενώ διέταξε την απελευθέρωση των τριών συλληφθέντων μαθητών. Τα «Σκιαδικά» ήταν η πρώτη δυναμική εκδήλωση κατά των απολυταρχικών μεθόδων του καθεστώτος και ενίσχυσε το αγωνιστικό φρόνημα των αντιπάλων του Όθωνα. Πρωτοστάτης της διαμαρτυρίας ήταν το Πανεπιστήμιο, επαληθεύοντας την προφητική ρήση του Γέρου του Μωριά, που όταν χτιζόταν είπε δείχνοντάς το: «Το σπίτι αυτό θα φάει το σπίτι εκείνο», εννοώντας το Παλάτι.

 Ένας ιερέας διοικεί, σήμερα, την επαναστατική "αλληλεγγύη"

Το τρίτο ιστορικό παράδειγμα αγανακτισμένων πολιτών αφορά στην Πολωνική λαϊκή εξέγερση κατά του δικτάτορα Γιαρουζέλσκι. Η εξέγερση δεν ήταν ανοργάνωτη. Το αντίθετο μάλιστα. Διέθετε την ισχυρή υποστήριξη της παπικής εκκλησίας με "πρωτεργάτη" τον Πολωνό Ποντίφηκα Karol Józef Wojtyła (Ιωάννης Παύλος ΙΙ, 1920- 2005). Τελικά, η εξέγερση πέτυχε τα συμφέροντα της ηγεσίας αλλά ο λαός δυστύχησε και πάλι. Χαρακτηριστική περίπτωση καπηλείας των λαϊκών αιτημάτων
Όσο και αν φαίνεται παράξενο το ιστορικό συνδικαλιστικό όργανο Aλληλεγγύη (solidarnosch), το οποίο ακόμα σήμερα αριθμεί 10 εκατ. μέλη, διοικείται από έναν ιερέα της καθολικής εκκλησίας: τον Maciej Zieba, 55 ετών. Ήταν κοινό μυστικό από την εποχή του Βαλέσα ότι πίσω από τις εργατικές κινητοποιήσεις στην Πολωνία κρύβεται η παπική εκκλησία και ο Πολωνός Πάπας Giovanni Paolo II. Στην εποχή μας, που όλες οι ραδιουργίες γίνονται απροκάλυπτα, ωμά και ανερυθρίαστα οι καθολικοί παπάδες ανέλαβαν την εκπροσώπηση των εργατών όχι μόνο ενώπιον του Θεού, αλλά και ενώπιον του αφεντικού τους.

Το... γενεαλογικο δεντρο των πρωθυπουργων

Περίπου 40% από όσους έγιναν πρόεδροι κυβερνήσεων συνδέονταν συγγενικά με κάποιον πρώην στο ίδιο αξίωμα
O Γιώργος Παπανδρέου είναι ο έβδομος γιος πρωθυπουργού στη νεοελληνική ιστορία που αναδεικνύεται ο ίδιος πρωθυπουργός. Mάλλον πρόκειται για παγκόσμιο ρεκόρ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών, με κάθε είδος αντιπροσωπευτικό σύστημα. Pεκόρ πρέπει να συνιστά και το γεγονός ότι είναι ο δεύτερος στην ίδια κατηγορία, που είχε επιπλέον και παππού πρωθυπουργό.
Aν μάλιστα συνυπολογιστεί και η προκαποδιστριακή εποχή ως ο τρίτος που παραλαμβάνει την πρωθυπουργική σκυτάλη με παρόμοιο τρόπο. Δηλαδή από παππού σε εγγονό... Oπωσδήποτε , όμως , είναι χωρίς προηγούμενο η πολιορκία και η εκπόρθηση από στενούς συγγενείς πρώην ηγετών της χώρας του πρωθυπουργικού γραφείου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Aπό το 1980 μέχρι σήμερα, οι πέντε από τους έξι εκλεγμένους πρωθυπουργούς ήταν συγγενείς πρώην προέδρων ελληνικών κυβερνήσεων...
Tο φαινόμενο προσφέρεται για πολλαπλές αναλύσεις. Aν συνδυαστεί και με το γεγονός ότι στα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά κι άλλοι, ακόμη περισσότεροι, συγγενείς, εξ αίματος ή αγχιστείας, πρωθυπουργών έχουν, επίσης, γίνει πρωθυπουργοί, αποκτά ευρύτερες διαστάσεις.

Συνωστισμός
Aν, ακόμη, ιδωθεί το ίδιο φαινόμενο με φόντο το νεοελληνικό πολιτικό ορίζοντα διαφορετικών εποχών, όπου συνήθως παρατηρείται συνωστισμός απογόνων υπουργών και βουλευτών σε υπουργικά γραφεία και τα έδρανα της Bουλής, αρχίζει η αμφιβολία για την ποιότητα του αντιπροσωπευτικού συστήματος.
O καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου K. Xρυσόγονος σε μια πρόσφατη προσέγγιση του φαινομένου (« H Iδιωτική δημοκρατία», από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία»), συμπεραίνει σχετικά: «Πολιτικές ‘δυναστείες’ υπήρχαν στην Eλλάδα από το 19ο αιώνα και εξακολουθούν να υφίστανται και σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Έτσι από τους 93 πρωθυπουργούς που θήτευσαν από το 1828 έως το 2007 (συνυπολογίζοντας και τις κυβερνήσεις δοσιλόγων κατά τη διάρκεια της Kατοχής), τουλάχιστον 21, δηλ. ποσοστό 22,5%, συνδέονταν μεταξύ τους με στενή συγγενική σχέση, σε ευθεία (πατέρας και γιος και σε μια περίπτωση και εγγονός) ή σε πλάγια γραμμή (θείος και ανιψιός ή εξάδελφοι)».
Tο σχετικά μεγάλο ποσοστό, το οποίο τεκμηριώνει με την αναφορά ηγετικών τζακιών, δεν είναι πλήρες. Aπό μια πιο εξαντλητική έρευνα της οικογενειακής κατάστασης όλων των νεοελλήνων πρωθυπουργών, κάποιου είδους συγγενικές σχέσεις με προηγούμενους αρχηγούς κυβερνήσεων, προκύπτει ότι έχει πολύ μεγαλύτερος αριθμός (37 πρωθυπουργοί και ποσοστό που πλησιάζει το 40%)!
H «κληρονομική» διαδοχή σε αιρετά αξιώματα δεν είναι ασφαλώς αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Aλλά η συχνότητά της στα καθ΄ ημάς αποτελεί μια διεθνή πρωτοτυπία.

Ερμηνείες
Δυστυχώς, δεν υπάρχουν έγκυρες αναλυτικές μελέτες με ερμηνείες του φαινομένου. Mε λίγες εξαιρέσεις οι σχετικές αναφορές εξαντλούνται σε μάλλον συγκυριακές - επιφανειακές αναλύσεις του τύπου «οικογενειοκρατία», «πολιτικά τζάκια», «δυναστείες» και τα συναφή. Συνήθως γίνεται επίκληση της ισχύος, του πραγματικού ή μεταφορικού πλούτου, τις πελατειακές σχέσεις κι άλλα παρόμοια μέσα, που διαθέτουν τα οικογενειακά πολιτικά δίκτυα.
Aσφαλώς, τα περισσότερα απ΄ αυτά ή και όλα μαζί είναι υπαρκτά. Πλην, όμως, πρόκειται για πιο πολυδρομικές επικοινωνίες μεταξύ θεσμών και προσώπων, με τον πολιτικό πολισμό μας, το πολιτικό και κομματικό σύστημα, όπως εμφανίστηκε, εξελίχτηκε και λειτουργεί. Eρωτήματα του τύπου γιατί η κληρονομική διαδοχή και οι δυναστείες εξακολουθούν όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ενισχύονται κατά καιρούς και να εγκρίνονται με τη λαϊκή ψήφο απαιτούν σύνθετες απαντήσεις.

Oι «διαδοχές» σ’ ευθεία είτε πλάγια γραμμή
Φυσικά, εκτός από τους γιους υπάρχουν και οι άλλοι περισσότερο ή λιγότερο στενοί συγγενείς πρωθυπουργών που γίνονται πρωθυπουργοί. Aνάμεσά τους βρίσκονται:

    * Aδέλφια , όπως ο Zηνόβιος Bάλβης δυο φορές το 1863 - 1864 και ο αδελφός του Δημήτριος το 1886.
    * Ξαδέλφια , όπως ο Θεόδωρος Δηληγιάννης πέντε φορές το 1885, 1890, 1895, 1902, 1904 και Nικόλαος το 1895.
    * Γαμπροί, όπως ο Mπενιζέλος Pούφος του Γ. Kουντουριώτη
    * H πιο συνηθισμένη, όμως, διαδοχή είναι μεταξύ θείου και ανιψιού:
    * Kυριακούλης και Στυλιανός Mαυρομιχάλης το 1909 και 1963 αντιστοίχως.
    * Παναγής και Kωνσταντίνος Tσαλδάρης. O θείος έγινε δυο φορές πρωθυπουργός (1932 και 1933), ο ανιψιός τρεις (1946 και 1947).
    * Δημήτριος Γούναρης και Παναγιώτης Kανελλόπουλος. O πρώτος το 1915 και 1917, ο δεύτερος το 1945 και 1967.
    * Eλευθέριος Bενιζέλος και Kωνσταντίνος Mητσοτάκης (ο επίτιμος είχε συγγένεια με τον εθνάρχη).
    * Kωνσταντίνος Kαραμανλής και Kώστας Kαραμανλής.
    * Συγγενικές σχέσεις είχαν μεταξύ τους κι άλλοι πρωθυπουργοί. Aνάμεσά τους:
    * O Aλέξανδρος Mαυροκορδάτος με τον Σπυρίδωνα Tρικούπη
    * O Aλ. Kορυζής, με τον Aλ. Kουμουνδούρο.
    * Oι Πέτρος Bούλγαρης και Aντώνης Kριεζής με τον Δημήτριο Bούλγαρη.
    * O Aνδρέας Mεταξάς με τον Iωάννη Mεταξά.
    * O Σπυρίδων Λάμπρου με τον Παναγή Tσαλδάρη.

Συγγένειες πρώτου βαθμού

A) Aπό παππού σε γιο και εγγονό

   1. O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21). O γιος του Iωάννης (1878-1946) μια φορά (κατοχικός 1943-44). Γιος και εγγονός ήταν ο Γεώργιος (1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός ( 1980-81). Aξίζει να σημειωθεί ότι Γ. Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη).
   2. O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ). O Aνδρέας Παπανδρέου (1919-1996) τρεις (1981-85, 1985- 89 και 1993-96). O εγγονός και γιος Γιώργος μόλις άρχισε την πρώτη θητεία.
   3. O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863). Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Aλέξανδρος Διομήδης - Kυριακός (1875-1951)

Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση. Πρόκειται για τον Γεώργιο Kουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα μια φορά (1848) και ο εγγονός του Παύλος (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924-1929).

B) Aπό πατέρα σε γιο

   1. O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος (πρωθυπουργός) του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833). O γιος του Xαρίλαος (1832-1896) διατέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895).
   2. O Θρασύβουλος Zαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871). O γιος του Aλέξανδρος οχτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935). Aς προστεθεί ότι ο Aνδρέας πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του πρόεδρος της «Διοικητικής Eπιτροπής Eλλάδος» (αξίωμα ανάλογο του πρωθυπουργού).
   3. O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933) . O γιος του Σοφοκλής ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51).
   4. O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05) . O γιος του Iωάννης (1880-1961) μια (1950).

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913

Την 21η του Φλεβάρη, και κάθε τέτοια μέρα, όχι μόνο η Ήπειρος, αλλά ολάκερη η Ελλάδα πανηγυρίζει μια ακόμη ιστορική επέτειο. Ύστερα από 450 χρόνια σκλαβιάς, στις 21 Φεβρουαρίου του 1913, τα Γιάννενα λευτερώθηκαν. Ο Τούρκος κατακτητής, νικημένος και παντροπιασμένος, μάζεψε τ’ απομεινάρια, της άλλοτε τρομερής στρατιάς του και η Ελληνική σημαία κυμάτιζε και πάλι στο κάστρο της πόλης.
Τα Γιάννενα χιλιοτραγουδήθηκαν, μαζί με την ιστορική του λίμνη, την Παμβώτιδα. Αλλά τα Γιάννενα δεν είναι μόνο φυσικό περιβάλλον. Είναι πάνω απ’ όλα, εθνική ιστορία. Είναι η Αθήνα της Τουρκοκρατούμενης Ελλάδας.
Στο πρώτο μετά την απελευθέρωση φύλλο, της εφημερίδας «Ήπειρος», στις 3 Μαρτίου 1913, υπάρχει περιγραφή για το κλίμα της εποχής εκείνης. Μερικά αποσπάσματα μας πληροφορούν και για τις τρομερές συνθήκες που ζούσαν, οι Τουρκοκρατούμενοι τότε πρόγονοί μας:
«Έξω χωριά ολόκληρα εκαίοντο και εληστεύοντο καθημερινώς από τον Τούρκικον στρατόν. Γυναίκες εβιάζοντο και έπειτα εδέροντο μέχρι θανάτου. Ιερά σκεύη εκκλησιών ελαφυρολογούντο και επωλούντο έπειτα εις την αγορά των Ιωαννίνων, από Λιάπηδες και στρατιώτες. Διεπράτοντο τερατουργήματα δυνάμενα να κινήσωσι την φρίκην.
Μέσα η πόλις έπλεεν εις το δέος και τον τρόμον. Άγριον, βάρβαρον, άτιμον και παρά πάντα νόμον και πολιτισμόν, σκληρόν στροτοδικείον έθυε και απώλυε. Πέντε έξι χαφιέδες αστυνομικοί και μερικοί Τουρκογιαννιώται έγραφον και επέδιδον ζουρνάλια κατά του ενός και του άλλου νυχθημερόν.
Μια κρεμάλα είχε στηθεί εις το στρατοδικείον. Άλλη εις την πλατείαν. Άλλη έξω της πόλεως και ηκούοντο απαίσια κτυπήματα καρφιών τη νύχτα. Και το πρωί περίτρομοι, οι κρύβοντες τα δάκρυά των Έλληνες κάτοικοι εμάθαινον: “Σήμερα εκρέμασαν έξι Χριστιανούς! Αύριο κρεμούν άλλους”. Και το απαίσιον σχοινί εδούλευε και οι απαίσιοι δήμιοι στρατοδίκαι εμαγείρευον το μόνο φαγητόν δια την Τουρκογιαννιώτικη όρεξη: «Κρεμάλα στους Χριστιανούς».
Για το φρόνημα των Ηπειρωτών και την αγάπη τους και την πίστη στην πατρίδα, στην ίδια εφημερίδα, διαβάζουμε ανατριχιαστικές περιγραφές. Παρά τα φοβερά μαρτύρια των φυλακισμένων η καρδιά τους χτυπούσε στο ρυθμό των κανονιών, που σφυροκοπούσαν το Μπιζάνι:
«Αι συλλήψεις εγένοντο αθρόαι. Σωρηδόν πολίται και χωρικοί ερίπτοντο εις τα φυλακάς κατόπιν βασάνων και κακώσεων ανεκδιήγητων. Αι φυλακαί εγέμισαν από στένοντας ανθρώπους. Τα μπουντρούμια του Αλή Πασά δεν εχώρουν πλέον άλλους. Και τους επετούσαν σαν σκύλους εις το γκαλντερίμι του μπουντρουμιού, έξω στον διάδρομον όπου το κρύον απετελείωνεν ότι δεν ίσχυσεν ο ατελείωτος δαρμός να τελειώσει. Ένα νεκροκράβατον και ένας θλιβερός και σιωπηλός παπάς ανεβοκατέβαινε κάθε μέρα της φυλακής την παλαιάν σκάλαν μ’ έναν νεκρόν. Κι όμως οι φυλακισμένοι, μ΄ όλα αυτά τα βάσανα και θεάματα, ακμαίοι το φρόνημα και γελούμενοι την ψυχήν δεν ερωτούσαν ούτε αν θα κρεμασθούν, κι αυτοί, ούτε αν θα ζήσουν, ούτε αν θα αποθάνουν. Η φροντίδα των επετούσεν πάνω εις τα χιονισμένα βουνά. Ηκρόωντο των κανονιών τον κτύπον όλην την νύκτα, με τα΄ αυτί στηριγμένον εις το χώμα του μπουντρουμιού, και το πρωί πρωί έσκαζαν να φανεί κάποιος, μ΄ ένα νόημα, με μιαν χειρονομίαν να τους φέρει μιαν είδησιν για τον Ελληνικόν στρατόν».
Η είσοδος του Ελληνικού στρατού στα Γιάννενα, για τους κατοίκους της μαρτυρικής πόλης, ήταν ένα ασύλληπτο και μοναδικό γεγονός. Η πτώση του Μπιζανίου και τα λεύτερα Γιάννενα, είναι δύο γεγονότα σημαδιακά, όχι μόνο για την Ήπειρο αλλά και όλο τον Ελληνισμό. Το πώς δέχτηκε ο πληθυσμός τα παλικάρια εκείνα, τους ελευθερωτές του, δεν μπορεί να περιγραφεί. Μόνο μια αμυδρή εικόνα μας δίνει ο χρονικογράφος της εποχής εκείνης, ο οποίος στην εφημερίδα «Ήπειρος», στις 3 Μαρτίου 1913, μας δίνει τις σχετικές πληροφορίες:
«Η παράδοσις είχε ήδη συντελεστεί και ο διοικητής του 3ου Πεζικού Συντάγματος, κύριος Ιωάννης Γιανακίτσας, με δύο τάγματα, ευρίσκετο από του μεσονυκτίουεις Άγιος Ιωάννην Μπουνίλας, εις την εσπευσμένην δε ταύτην άφιξιν χρεωστεί η πόλις, κατά μέγα μέρος, την περίσωσίν της.
……………………………………………………………………………………….Τι έγινε πλέον από της στιγμής ταύτης, ούτε καμία πένα ειμπορεί αν ζωγραφίσει, ούτε κανένας άνθρωπος να διηγηθεί, ούτε καμιά μνήμη να συγκρατήσει. Χιλιάδες ανθρώπων ερίπτοντο εις τους τράχηλους των ίππων και μη δυνάμενοι να φιλήσωσι τους γενναίους ιππείς κατησπάζοντο τα φάλαρα και τους χαλινούς, ως αγιασμένα κειμήλια. Κλαίοντες εξ ακρατήτου ενθουσιασμού οι πολίται, γνωστοί και άγνωστοι, εναγκαλίζοντο αλλήλους. Γυναίκες εγονυπέτουν εν μέση οδώ, κλαίσουσαι και γονυπετούσαι, ενώ εκατομμύρια πυροβολισμών από κάθε γωνίαν και σπίτι και ζητωκραύγαζαν πλατύστομοι, εχαιρέτιζον την ανύψωσιν της γαλανόλευκης εις το διοικητήριον και το φρούριον. Τα Γιάννενα ήσαν Ελληνική.Ελεύθερα πλέον»!
Όταν μπήκε ο Ελληνικός στρατός στα Γιάννενα σχεδόν αυτόματα, απ΄ όλα τα σπίτια και σ΄ όλους τους δρόμους, ξεπετάχτηκαν αναρίθμητες Ελληνικές σημαίες. Εδώ και σ΄ αυτή την περίπτωση, όπως σε κάθε κρίσιμη ώρα, έκανε το θαύμα της η αθάνατη καρτερική, λεοντόκαρδη και πατριδολάτρισα Ηπειρώτισσα. Και πάλι ο χρονικογράφος της εποχής εκείνης μας εξηγεί το φαινόμενο:
«Αι χιλιάδες του πλήθους κινούνται από ενθουσιασμόν, ως θάλασσα και πόντος, εξυπνήσας από φύσημα δυνατής θυέλλης. Και ενώ η ατμόσφαιρα είναι νήνεμος, ηλιόλουστος και γαληνιαία, αι χιλιάδες των Ελληνικών σημαιών κυματίζουν ελαφρά. Η πολυπαθείς πόλις αναπνέει και η αναπνοή της τας λικνίζει με προσφιλές άσμα. Και αι σημαίαι απαλά χαμογελούν και παίζουν με την χαράν της φιλτάτης πόλις. Που ευρέθησαν αι τόσαι χιλιάδες των σημαιών αυτών; Ιστορία αληθινή και παθητική ποίησις!»

Η «ΠΤΗΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ» ΤΟΥ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η ιδέα της πτήσης δεν ήταν δυνατό να μην ενυπάρχει κατά κάποιον τρόπο ανάμεσα στους μύθους και στους θρύλους για τα κατορθώματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μιας ιστορικής μορφής που έγινε εθνικός ήρωας πολλών λαών, κυρίως όχι την περίοδο κατά την οποία έδρασε αλλά αργότερα. Η προσωπικότητά του ήταν τόσο καταλυτική, τόσο άμεσα αφομοιωτική, ώστε λαοί τους οποίους «κατέκτησε» με τον στρατό του τον έχουν κάνει ήρωα και θεό τους. Η ακτινοβολία δε που άσκησε ήταν τόσο μεγάλη που διαφοροποίησε απόψεις και πεποιθήσεις πολλών λαών.
ΕΞΙΣΟΥ μεγάλη και έντονη υπήρξε η επίδραση της προσωπικότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Περσία, απόηχο της οποίας διαπιστώνουμε, 1.300 χρόνια αργότερα, στη λογοτεχνική περσική παράδοση για το διαστημικό ταξίδι, γεγονός που έλκει την καταγωγή του από τη φανταστική πτήση του Αλέξανδρου που αναφέρει ο Καλλισθένης στο έργο του Πράξεις Αλεξάνδρου. Ο Καλλισθένης, που επιχείρησε, και κατόρθωσε, να παρουσιάσει τον Αλέξανδρο ως μια προσωπικότητα που άλλαξε την Ιστορία χωρίς κάποια θεϊκή παρέμβαση, έδωσε την ευκαιρία στην εμφάνιση του Ψευδο-Καλλισθένη (του γνωστού και ως Αισώπου), ενός συγγραφέα μεταγενέστερου (3ος-4ος μ.Χ. αιώνας), του οποίου δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα. Ο Ψευδο-Καλλισθένης, στηριζόμενος σε ιστορικά έργα της εποχής του Αλέξανδρου, όπως το Πράξεις Αλεξάνδρου, του ιστορικού Καλλισθένη, επίσημου ιστοριογράφου του Αλέξανδρου, το Βασίλειοι εφημερίδες, που είχαν συνταχθεί από τον αρχιγραμματέα της Αυλής σύμφωνα με τα περσικά έθιμα που είχε εισαγάγει ο Αλέξανδρος, το έργο Ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γραμμένο από τον Πτολεμαίο Α΄, καθώς και κάποια άλλα, συνέταξε το δικό του έργο που γνωρίζουμε και ως Παραμύθι του Μεγ’ Αλέξαντρου ή ο Μύθος του Αλεξάνδρου. Στην Ελλάδα το γνωρίζουμε ως Η Φυλλάδα του Μεγ’ Αλέξαντρου από τη γνωστή έκδοση του Α. Α. Πάλλη το 1935, ενώ μια πρόσφατη έκδοση του Κώδικα 5 του ελληνικού Ινστιτούτου Βενετίας το ονομάζει Το Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου.
Στα εισαγωγικά σχόλια της τελευταίας έκδοσης διαβάζουμε τα εξής:
«...Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Μακεδόνας βασιλιάς ήταν μια μορφή μύθου και φαντασίας· κυκλοφορούσαν απίστευτες ιστορίες για τις περιπέτειές του σε μακρινές χώρες, πέρα από τα όρια του τότε θεωρούμενου ως πολιτισμένου κόσμου. Κάποτε μεταξύ 3ου αι. π.Χ. και 3ου αι. μ.Χ. οι ιστορίες αυτές αποτέλεσαν τη βάση μιας φανταστικής διήγησης της ζωής του Αλέξανδρου, που είναι γνωστή ως Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου. Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο συγγραφέας αυτού του κειμένου, αλλά επειδή αργότερα αποδόθηκε λανθασμένα στον ιστορικό Καλλισθένη από την Όλυνθο, που συνόδευε τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες του, αποκαλούμε τον συγγραφέα Ψευδο-Καλλισθένη. Η τεράστια δημοτικότητα του κειμένου μαρτυρείται από το γεγονός ότι μεταφράστηκε σε όλες τις σημαντικές γλώσσες, μεταξύ άλλων στη λατινική, την αρμενική, τη συριακή, την κοπτική, την αιθιοπική, τη σερβική, την αγγλική, τη γαλλική, τη γερμανική και την εβραϊκή».
Σύμφωνα με μία από τις περιγραφές αυτών των φανταστικών περιπετειών του, ο Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη χώρα των Μακάρων επιχείρησε να εξερευνήσει τους ουρανούς και για τον σκοπό αυτόν διέταξε να συλλάβουν δύο τεράστια όρνεα της περιοχής, τα οποία «... προσέταξεν μη φαγείν βρώματα μέχρι τριών ημερών· τη δε τρίτη ημέρα προσέταξε κατασκευασθήναι ξύλον όμοιον ζυγώ και τούτο προσδεθήναι εν τοις τραχήλοις αυτών. Είτα ελθών αυτός εν τω μέσω του ζυγού εκράτησε το δόρυ ωσεί πήχυν το μήκος, έχον επάνω ήπαρ. Ευθύς ουν αναπτάντα τα όρνεα του φαγείν το ήπαρ, ανήλθε μετ’ αυτών ο Αλέξανδρος εν τω αέρι εις ύψος. Πάνυ δε έτρεμε διά την του αέρος ψυχρότητα την εκ των ορνέων εκείνων γεγενήμενην. Είτ’ ευθύς συναντά αυτόν πετεινόν ανθρωπόμορφον, και λέγει αυτώ: “Αλέξανδρε, τα επίγεια μη γινώσκων, πώς τα ουράνια καταλάβειν επιζητείς; Υπόστρεψον ουν διά τάχους επί την γην, μήπως όρνεοις τούτοις κατάβρωμα γενήση. Και πάλιν φησί, πρόσχες επί την γην κάτω”. Ο δε Αλέξανδρος μετά φόβου προσείχε, και ιδού είδεν ότι όφις μέγας κύκλω, μέσον δε του όφεως άλων. Και λέγει αυτώ ο συναντήσας “Γινώσκεις τι ταύτα: η άλων εστίν ο κόσμος, ο δε όφις η θάλασσα η κυκλούσα την γην”. Αυτός δε υποστρέψας την βουλή τής άνω προνοίας κατήλθεν επί την γην μακρόθεν του στρατοπέδου αυτού οδόν ημερών επτά».

Οι τρεις τελευταιες επιθυμιες του Μεγαλου Αλεξανδρου

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του ?)

  1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

  2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

  3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

 Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

  1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

  2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

  3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!

9 τρελοι επιστημονες που αλλαξαν την οψη του κοσμου!

9 τρελοί επιστήμονες που άλλαξαν το πώς βλέπουμε τον κόσμο! Ελαφρώς εκκεντρικοί, ή θεοπάλαβοι, με την εξέχουσα νοημοσύνη τους, δεν χάραξαν μόνο τη δική τους πορεία στον χώρο της επιστήμης, αλλά κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Leonardo da Vinci
Ήταν ένας πολυμαθής ιταλός επιστήμονας, συγγραφέας και καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, τη μηχανική, τις εφευρέσεις, την ανατομία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη βοτανική και τη μουσική. Θεωρείται το πιο ταλαντούχο άτομο που υπήρξε ποτέ και πολλά από τα σχέδια των εφευρέσεών του δεν μπόρεσαν ποτέ να κατασκευαστούν ενώ κάποια άλλα έγιναν πραγματικότητα αιώνες αργότερα.

Albert Einstein
Για πολλούς θεωρείται ο επιστήμονας που έφερε τα πάνω κάτω στη φυσική επιστήμη. Το περιοδικό Time το 1999 τον ονόμασε 'Ο άνθρωπος του Αιώνα' και στην ευρύτερη κουλτούρα το όνομα Einstein έγινε συνώνυμο με τη λέξη μεγαλοφυΐα. Στα πρώτα του χρόνια είχε προβλήματα ομιλίας και ως μαθητής ήταν ιδιαίτερα αντιδραστικός. Πολλά χρόνια αργότερα, του άρεσε να βγάζει έξω το ιστιοφόρο του τις ημέρες που δε είχε άνεμο, μονάχα για την πρόκληση του εγχειρήματος.

Johann Konrad Dippel
O αλχημιστής αυτός του 17ου αιώνα είναι γνωστός για την εφεύρεση του σκούρου μπλε χρώματος, μιας από τις πρώτες συνθετικές βαφές, αλλά είναι ακόμα περισσότερο γνωστός για την ατέρμονη αναζήτησή του για το ελιξίριο της μακροζωίας. Οι φήμες σχετικά με τα πειράματά του σε ανθρώπινα πτώματα πιθανότατα ενέπνευσαν τη συγγραφέα Mary Shelley για να επινοήσει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μυθιστορήματός της, χαρακτήρα που έφερε το όνομα του κάστρου Frankenstein!

Wernher von Braun
Ο εγκέφαλος που βρισκόταν πίσω από το πρόγραμμα του Χίτλερ με τις ρουκέτες V-2 έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως κρατούμενος πολέμου και κατέληξε να γίνει ένας πρωταθλητής στον αγώνα για το διάστημα και την εξερεύνηση της Σελήνης. Τον καιρό που έστελνε ανθρώπους στη Σελήνη, ο ίδιος ασχολούνταν με καταδύσεις και φιλοσοφία.

Freeman Dyson

Ο Dyson πίστευε ολόψυχα στην εξωγήινη ζωή και σκέφτεται ότι θα κάνουμε μια τέτοια επαφή μέσα στις ερχόμενες δεκαετίες. Επίσης πρότεινε την κατασκευή του 'Δέντρου Dyson', ένα φυτό κατασκευασμένο με γενετική μηχανική που θα μπορούσε να μεγαλώσει σε έναν κομήτη. Πρότεινε ότι οι κομήτες θα μπορούσαν να διαμορφωθούν έτσι ώστε να έχουν κοιλότητες γεμάτες με ατμόσφαιρα και έτσι να προσφέρουν φιλοξενία για τον άνθρωπο σε ταξίδια στο εξωτερικό διάστημα.

Richard Feynman
Μέλος του προγράμματος Μανχάταν που αποτελούνταν από ιδιοφυΐες που ανέπτυξαν την ατομική βόμβα, ο φυσικός Richard Feynman έγινε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες του τέλους του 20ου αιώνα. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος και ανιαρός καθηγητής, αλλά ένα ελεύθερο πνεύμα που εξερευνούσε τη μουσική και τη φύση, αποκρυπτογραφούσε ιερογλυφικά των Μάγιας και διαρρήγνυε κλειδαριές στις ελεύθερές του ώρες.

Jack Parsons
Ήταν οπαδός της θρησκευτικής κίνησης 'Θέλημα' (Thelema), που ιδρύθηκε από τον Crowley και είχε ως βασικό νόμο τη φράση 'Κάνε ότι θέλεις'. Δεν έβλεπε κάποια αντίφαση μεταξύ των επιστημονικών και μαγικών του ασχολιών και πριν από κάθε δοκιμαστική εκτόξευση ρουκέτας επικαλούνταν τον θεό Πάνα. Πέθανε τραγικά το 1952, όταν ανατινάχτηκε κατά τη διάρκεια ενός εργαστηριακού πειράματος στο σπίτι του.

James Lovelock
Είναι γνωστός για την πρόταση της υπόθεσης της Γαίας (Gaia Hypothesis) σύμφωνα με την οποία η Γη λειτουργεί σαν ένας σούπερ οργανισμός. Εδώ και δεκαετίες έχει εκφράσει εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις για την αλλαγή του κλίματος και για την κατάληξη του κόσμου μας, πολλές από τις οποίες έχουν ήδη βγει αληθινές. Δε διστάζει να κάνει και την πιο φρικιαστική πρόβλεψη: δεδομένης της υπάρχουσας οικολογικής κρίσης, ο μαζικός θάνατος του 80% της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτος, πιστεύει.



Nikola Tesla
Ο Tesla, που είναι ο εφευρέτης του ασύρματου ραδιοφώνου και της γεννήτριας εναλλασσόμενου ρεύματος, έδωσε μια γερή σπρωξιά στην εποχή του ηλεκτρισμού πριν αυτή καν καλά καλά αρχίσει. Ήταν γνωστός και σαν μανιακή ιδιοφυΐα που κοιμόταν ελάχιστα και του άρεσε πολύ η επίδειξη, χρησιμοποιώντας το ίδιο του το σώμα ως αγωγό σε διάφορες δημόσιες παραστάσεις των επιτευγμάτων του.

Τρομοκρατια στην Ελλαδα

Με τον όρο τρομοκρατία αναφερόμαστε σε συστηματική χρήση βίας για την καλλιέργεια κλίματος φόβου σε ένα πληθυσμό, με σκοπό την προώθηση ενός πολιτικού στόχου. Στην Ελλάδα, ειδικότερα, το φαινόμενο της τρομοκρατίας διακρίνεται - σε σχέση με αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες - για τη μακροβιότητά του. Η δράση ελληνικών τρομοκρατικών οργανώσεων τοποθετείται χρονικά κατά την περίοδο μετά την πτώση της ελληνικής χούντας των συνταγματαρχών το 1974. Σημαντικότερες υπήρξαν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη (1974-2002) και ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (1975-95), οι οποίες ευθύνονται και για τις περισσότερες τρομοκρατικές ενέργειες.
 
Λευκή τρομοκρατία
Με τον όρο Λευκή τρομοκρατία χαρακτηρίζεται η χρονική περίοδος που ακολούθησε μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ ως αποτέλεσμα της ήττας των δυνάμεων της Αριστεράςς στο κίνημα του Δεκεμβρίου 1944. Για τουλάχιστον ένα χρόνο και συγκεκριμένα από την επομένη της συμφωνίας (Φεβρουάριος 1945) έως τις 31 Μαρτίου του 1946 οι ανώνυμοι (κυρίως) αριστεροί πολίτες της επαρχίας υπέστησαν διώξεις από ένοπλες παρακρατικές ομάδες που προέβαιναν -συχνά με την ανοχή των Αρχών και της χωροφυλακής- σε πράξεις βίας εναντίον τους.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60, μετά τη λήξη δηλαδή του εμφυλίου πολέμου (1946-1949) η παράταξη που ασκούσε την κυβερνητική εξουσία (δεξιά) χρεώνεται με ανοχή στη δράση ορισμένων παρακρατικών συμμοριών, που είχαν σαν αποκορύφωμά τους τα έκτροπα σε βάρος του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη και τη δολοφονία του στη Θεσσαλονίκη το 1963. Η έρευνα που ακολούθησε, αποκάλυψε ευθύνες της Χωροφυλακής στο συμβάν. Μάλιστα, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής αγανακτισμένος για το όργιο τρομοκρατίας που επικρατούσε, έκανε τη γνωστή σε όλους δήλωση «τελικά, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;»

 Τρομοκρατία οργανώσεων
Τρομοκρατία στην Ελλάδα ασκήθηκε, κυρίως μετά τη μεταπολίτευση, από διάφορες οργανώσεις στα πρότυπα των αντίστοιχων γερμανικών ομάδων (Φράξια Κόκκινος Στρατός κ.α.) ή των ιταλικών Ερυθρών Ταξιαρχιών της δεκαετίας του '70. Η κυριώτερη από τις εγχώριες αυτές οργανώσεις ήταν η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη, της οποίας η δράση εκτάθηκε από το 1975 έως την εξάρθρωσή της το 2002. Η οργάνωση βαρύνεται με σειρά δολοφονικών ενεργειών, τοποθετήσεων εκρηκτικών μηχανισμών σε δημόσια κτίρια, ληστειών σε υποκαταστήματα τραπεζών, κλοπών στρατιωτικού υλικού, δολιοφθορών και επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα. Στο ύφος των ανακοινώσεων που εξέδιδαν τα μέλη της ήταν εμφανής η προσπάθεια πρόταξης ενός ιδεολογικού «μανδύα», με τον οποίο επιχειρούσαν να δώσουν πολιτική χροιά στις ενέργειές τους. Ο ίδιος αυτός μανδύας, ωστόσο, αδυνατεί να εξηγήσει τις δολοφονίες κάποιων εντελώς αθώων πολιτών, όπως η περίπτωση του νεαρού Αξαρλιάν το 1992, ή του 15χρονου Αφγανού το 2010, ακόμη και εάν κάτι τέτοιο θα μπορούσε από κάποιους να θεωρηθεί σαν "παράπλευρη απώλεια". Άλλες σημαντικές, ως προς τη δράση τους, τρομοκρατικές οργανώσεις ήταν ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (που έδρασε την περίοδο 1975-1995 και επίσης εξαρθρώθηκε), η Αντικρατική Πάλη, καθώς και οι πρόσφατα εμφανισθείσες Επαναστατικός Αγώνας, Σέχτα Επαναστατών, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς κ.α.

Η ιστορια του Παγκοσμιου Κυπελλου Ποδοσφαιρου

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, γνωστό στη χώρα μας και ως Μουντιάλ, αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια από το 1930, με διοργανώτρια την FIFA, και συμμετέχουν οι εθνικές ομάδες των χωρών - μελών της. Αφού δώσουν μία σειρά προκριματικών αγώνων, οι 32 καλύτερες αγωνίζονται στην τελική φάση για την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.
Η επιτυχία των ολυμπιακών ποδοσφαιρικών τουρνουά του 1924 και του 1928 ώθησε τον τότε Πρόεδρο της FIFA, Ζιλ Ριμέ, να εισηγηθεί τη διοργάνωση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών έγινε πραγματικότητα το 1930 στην Ουρουγουάη, με νικήτρια την ομάδα της φιλοξενούσας χώρας.
Με την πάροδο του χρόνου, το Παγκόσμιο Κύπελλο κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση και σήμερα αποτελεί τη δεύτερη δημοφιλέστερη αθλητική διοργάνωση, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

  1ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ουρουγουάη, 1930)
  2ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ιταλία, 1934)
  3ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Γαλλία, 1938)
  4ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Βραζιλία, 1950)
  5ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ελβετία, 1954)
  6ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Σουηδία, 1958)
  7ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Χιλή, 1962)
  8ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Αγγλία, 1966)
  9ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Μεξικό, 1970)
10ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Γερμανία, 1974)
11ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Αργεντινή, 1978)
12ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ισπανία, 1982)
13ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Μεξικό, 1986)
14ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ιταλία, 1990)
15ο Παγκόσμιο Κύπελλο (ΗΠΑ, 1994)
16ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Γαλλία, 1998)
17ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Ιαπωνία - Νότιος Κορέα, 2002)
18ο Παγκόσμιο Κύπελλο (Γερμανία, 2006)

η ιστορια του δανεισμου του ελληνικου κρατους

Η ιστορία του δανεισμού αρχίζει το 1824 προτού καν την ύπαρξη Ελληνικού κράτους .Θα συναφθούν δύο δάνεια, το 1824 και το 1825. Το πρώτο δάνειο είχε ονομαστικό ποσό 800.000 στερλινών, αλλά μόνο 308.000 στερλίνες και πολεμοφόδια αξίας 11.900 στερλινών δόθηκαν στην Ελλάδα.
Το δεύτερο δάνειο είχε ονομαστική αξία 2.000.000 στερλινών. Στα χεριά μας έφτασαν μόλις 529.000 στερλίνες καθώς από αρχικό ποσό  θα κρατηθούν διάφορα ποσά για τόκους, έξοδα, μεσιτικά και προηγούμενα δάνεια, συνολικά 529.000 στερλινών.
Από τις  υπόλοιπες  529.000 στερλίνες θα σταλούν στην Αμερική 156.000 στερλίνες για να κατασκευαστούν δύο ατμοφρεγάτες και 123.000 θα παραμείνουν στην Αγγλία για την κατασκευή έξι ατμοκινήτων πλοίων. Ποσό 37.000 θα δοθεί για μισθοδοσία στον άγγλο ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος ανελάμβανε την ηγεσία του υπό κατασκευή ελληνικού στόλου. Στην Ελλάδα  έμειναν 190.000, οι οποίες θα σπαταληθούν στις εμφύλιες αναμετρήσεις την εποχή που ο Ιμπραήμ έφθανε ανενόχλητος στην Πελοπόννησο.
Η πρώτη ουσιαστική πτώχευση  ήταν αναμενόμενη και σημειώθηκε τρία χρόνια αργότερα  το 1827 με την αδυναμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων των δύο πρώτων δανείων.
Η δεύτερη το 1843, όταν διακόπηκε η εξόφληση των δόσεων του δανείου των 60.000.000 γαλλικών φράγκων που είχε δοθεί στη Βαυαροκρατία με την εγγύηση των προστάτιδων δυνάμεων. Το δάνειο αυτό εξανεμίστηκε στην αποπληρωμή των δόσεων των δύο αγγλικών δανείων.

"Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν"
Ήταν 30 Οκτωβρίου του 1893 όταν ο Τρικούπης  εμφανιζόμενος στη Βουλή δεν θα διστάσει να καταθέσει την αλήθεια με την ιστορική φράση "Δυστυχώς, κύριοι, επτωχεύσαμεν".   Ο Τρικούπης θα συνάψει επτά δάνεια με ληστρικούς όρους.
Οι ξένοι κεφαλαιούχοι είναι «πρόθυμοι» να προσφέρουν νέα δάνεια. Ανταγωνίζονται οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί και στέλνουν, αντίστοιχα, στην Ελλάδα για έλεγχο των δημοσιονομικών τον λόρδο Εδουάρδο Λω, τον οικονομικό επιθεωρητή Ρου και τον τραπεζίτη Μόργκαν.
Συνολικά έξι δάνεια με ληστρικούς όρους υπογραφήκαν εκείνη την περίοδο.
* 1879 , ύψους 60 εκ., φράγκων για να καλυφθεί και να αποσυρθεί η αναγκαστική κυκλοφορία χρήματος με επιτόκιο 8,19%.
* 1881, ύψους 120 εκατ., φράγκων για να καλυφθούν οι επείγουσες ανάγκες της χώρας, με επιτόκιο  7,35%.
* 1884 , ύψους 100 εκατ., φράγκων για τη κατασκευή σιδηροδρόμων με επιτόκιο 7,16%.
*  1887, ύψους 135 εκατ., φράγκων για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού και την εξυπηρέτηση προηγούμενων δανείων. Επιτόκιο 6%.
* 1879 ,  ύψους 155 εκ., για τη πληρωμή του δανείου του και την αποπληρωμή των σιδηροδρομικών εταιριών, με επιτόκιο 5,75%.
* 1890-91, ύψους   89 εκατ., για τη κατασκευή του σιδηροδρόμου Πειραιά – Λάρισας με επιτόκιο 5,7%.
Οι πιστωτές της Ελλάδας ήταν τότε η Harmbo του Λονδίνου, η Bank de Paris , η Brleishrober του Βερολίνου και η Τράπεζα της Κωνσταντινούπολις του Συγγρού.
Από το συνολικό ονομαστικό ποσό των 643.000.000 εκατ. χρυσών φράγκων θα εισπραχθούν μόνο 463 εκατ. Για τα νέα και τα παλαιά δάνεια θα καταβληθούν, τη δεκαετία 1880-1890, τοκοχρεολύσια ύψους 455.000.000 χρυσών φράγκων!
Η χρεοκοπία  είχε επέλθει προτού ο Τρικούπης αναλάβει για τελευταία φορά την πρωθυπουργία. Ο διάδοχός του Δηλιγιάννης θα οδηγήσει τη χώρα, το 1897, στον ατιμωτικό πόλεμο κατά της Τουρκίας. Με την ήττα θα έλθει  ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος  που θα εισπράττει για λογαριασμό των δανειστών τους φόρους των ειδών μονοπωλίου αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, παιγνιόχαρτα, σιγαρόχαρτο και σμύριδα.. Ο ΔΟΕ θα καταργηθεί ύστερα από 80 χρόνια, το 1978!
Η τρίτη αυτή πτώχευση της Ελλάδας σήμανε κλονισμό της δραχμής και ολοκληρωτικό μαρασμό της ελληνικής οικονομίας.

Η χρεοκοπία του 1932
Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου. Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.
Η πτώχευση όμως είναι και πάλι μοιραία και τελικά έρχεται το 1932. Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα.

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης το  1952 κανει τον τελικό διακανονισμό όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών τη δεκαετία 1955-1965 συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967.

Ομοιότητες και Διαφορές
 Το υψηλό δημόσιο χρέος παραμένει η κύρια αιτία που η χώρα αδυνατεί να σηκώσει κεφάλι από το 1827 που αναγκάστηκε να κηρύξει την πρώτη πτώχευση.
Τα επιτόκια δανεισμού τότε κυμαίνονταν μεταξύ 5,5 και 8,7% αλλά πάντως αρκετά υψηλότερα από το μέσο ευρωπαϊκό επιτόκιο που ήταν μεταξύ 3 και 4%. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα που τo spread εκτινάχτηκε στις 600 μονάδες βάσης.
Η κύρια διαφορά είναι ότι η χώρα  ανήκει  στη ζώνη του ευρώ και είναι αδιανόητη η χρεοκοπία, εφόσον δεν επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα. Μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα πυροδοτήσει ντόμινο στην Ευρωζώνη, καθώς υπάρχουν κι άλλες χώρες, τα λεγόμενα PIIGS,  που βρίσκονται κοντά στο σημείο μηδέν.
Τα σημερινά δημόσια χρέη είναι περίπου 300 δισ. ευρώ, ενώ τότε ήταν 550 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Τα παρελθόντα δάνεια είχαν συναφθεί μεταξύ 1879 και 1890 και αντιπροσώπευαν μεγάλο ποσοστό στο ΑΕΠ όπως και τα σύγχρονα που είναι αποτέλεσμα επαναληπτικού δημόσιου χρέους των μεταπολεμικών δεκαετιών.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνταν για την άσκηση οικονομικής πολιτικής τότε ήταν διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούνται σήμερα. Για παράδειγμα το εργαλείο της αναγκαστικής κυκλοφορίας χρήματος τότε επιστρατεύονταν όποτε υπήρχε ένα κοινωνικό ή εθνικό πρόβλημα.

Γυναικες και γυναικειος λογος. Καλλιρροη Παρρεν

Οι αλλαγές που σηματοδοτήθηκαν με την εγκαθίδρυση του ανεξάρτητου κράτους δεν αφορούσαν όλες τις όψεις της ελληνικής κοινωνίας με τους ίδιους τρόπους και στους ίδιους χρόνους. Αλλού οι τομές ήταν βαθιές και άμεσες, αλλού ο χρόνος των αλλαγών ήταν βραδύτερος, ενώ αλλού οι όποιες διαφοροποιήσεις ήταν σχεδόν ανεπαίσθητες. Στην τελευταία περίπτωση εντάσσεται και η θέση των γυναικών που διαφοροποιείται, ιδίως στα αστικά κέντρα. Πρόκειται για εξέλιξη που συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τον εκχρηματισμό της οικονομίας και τη διαμόρφωση νέων κοινωνικών στρωμάτων στις πόλεις, τα οποία οργανώνονται γύρω από τη μισθωτή εργασία. Από την άλλη, δημιουργήθηκαν σταδιακά και πάλι στις πόλεις οι συνθήκες για τη διαμόρφωση μιας γυναικείας συνείδησης και, συνακόλουθα, τη βαθμιαία ανάδυση ενός ιδιαίτερου γυναικείου λόγου μετά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Ενός λόγου που εγγράφεται στη συνολικότερη ανάπτυξη του κινήματος για τη χειραφέτηση των γυναικών στις κοινωνίες της Δύσης.
Στην ελληνική κοινωνία του 19ου αιώνα και ειδικά στην ύπαιθρο οι γυναίκες εξακολουθούσαν να εργάζονται στον αγροτικό τομέα. Η συμμετοχή τους στις παραγωγικές δραστηριότητες προσέδιδε στις γυναίκες αυτές ένα θετικό καθορισμό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήρετο η μειονεκτικότητα της θέσης τους. Στα αστικά κέντρα η σταδιακή κατίσχυση της μισθωτής εργασίας απέκοψε τις γυναίκες, ιδίως εκείνες των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, από την παραγωγική διαδικασία. Πρόκειται για εξέλιξη που εγκλώβισε κυριολεκτικά τις γυναίκες αυτές στο εσωτερικό του σπιτιού και στις οικιακές ενασχολήσεις. Oι τελευταίες δε θεωρούνται παραγωγικές και δεν αποτιμώνται με χρηματικούς όρους. Συνακόλουθα, η θέση των γυναικών των ραγδαία αυξανόμενων μεσαίων και αστικών στρωμάτων ουσιαστικά επιδεινώνεται, καθώς οι γυναίκες αυτές στερήθηκαν των όποιων θετικών προσδιορισμών τους προσέδιδε η συμμετοχή στην παραγωγική διαδικασία. Η "ανακάλυψη" της μητρότητας, δηλαδή η θετική σημασιοδότηση του ρόλου της μητέρας εμφανίζεται την εποχή εκείνη και αφορά τις αποκλεισμένες από κάθε παραγωγική δραστηριότητα γυναίκες των πόλεων. H εκπαίδευση και η φιλανθρωπία στάθηκαν ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης για τις γυναίκες, ιδίως των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, εξόδου τους στο δημόσιο χώρο και προαγωγής της αλληλεγγύης μεταξύ των γυναικών.
Η αναζήτηση νέων, θετικά σημασιοδοτημένων κοινωνικών ρόλων και η ανάπτυξη ενός λόγου που διεκδίκησε την απάλειψη των δυσμενών διακρίσεων σε βάρος των γυναικών υπήρξε η βασική μέριμνα ενός κύκλου εγγράμματων γυναικών που εμφανίστηκε στα αστικά κέντρα μετά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Δυναμικότερη έκφραση αυτού του ρεύματος υπήρξε η Εφημερίς των Κυριών, ένα εβδομαδιαίο φύλλο με ιδιαίτερα υψηλή κυκλοφορία που εκδόθηκε από την Καλλιρρόη Παρρέν από το 1887 έως το 1907. Το έντυπο αυτό, που διατηρούσε σχέσεις με τις γυναικείες κινήσεις στον ευρωπαϊκό χώρο και αντιπροσωπεύτηκε σε σχετικά συνέδρια υπήρξε, ο πρώτος πυρήνας διαμόρφωσης μιας γυναικείας συνείδησης στην ελληνική κοινωνία.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης

Τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης
Τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης Τα σημαντικότερα γεγονότα της ελληνικής επανάστασης 1814-1820: Ιδρύεται στην Οδησσό η Φιλική Εταιρεία, από τον Νικόλαο Σκουφά, τον Αθανάσιο Τσακάλωφ και τον Πάτμιο Εμμανουήλ Ξάνθο, με αποκλειστικό σκοπό την προετοιμασία της επανάστασης. Γενικός Επίτροπος της «Ανωτάτης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας» ανέλαβε, το 1820, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αξιωματικός του τσαρικού στρατού. Φεβρουάριος-Μάρτιος 1821: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύσσει στο Ιάσιο της Μολδαβίας, πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού, την επίσημη έναρξη της επανάστασης στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες, με τη συγκρότηση του Ιερού Λόχου. Είχε προηγηθεί η επαναστατική του προκήρυξη με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Μετά τις πρώτες επιτυχίες, ο τσάρος αποκηρύσσει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και ο Ιερός Λόχος θα ηττηθεί τον Ιούνιο του 1821 στο Δραγατσάνι από υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις. Τερματίζεται έτσι η επανάσταση στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες. 25 Μαρτίου 1821: Συμβολική ημερομηνία έναρξης της ελληνικής επανάστασης. Ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τους επαναστάτες στη Μονή της Αγίας Λαύρας. Οι επαναστάτες είχαν εισέλθει από τις 23 Μαρτίου στην πόλη των Πατρών και κήρυξαν την επανάσταση στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης απελευθερώνουν την Καλαμάτα από τους Τούρκους. 10 Απριλίου 1821: Η Πύλη προβαίνει σε αντίποινα. Απαγχονίζεται ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' στην Κωνσταντινούπολη. Το σώμα του θα μεταφερθεί στην Οδησσό. 23-24 Απριλίου 1821: Ο Αθανάσιος Διάκος μάχεται ηρωικά στην Αλαμάνα, συλλαμβάνεται από υπέρτερες δυνάμεις και βρίσκει ηρωικό, αλλά μαρτυρικό θάνατο. Μέρες αργότερα, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, μάχεται, και εμποδίζει, στο Χάνι της Γραβιάς, την πορεία των τούρκικων στρατευμάτων προς την Πελοπόννησο. 12-13 Μαϊου 1821: Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι ανοίγει το δρόμο για την κατάληψη της Τριπολιτσάς, στρατιωτικού και πολιτικού κέντρου της Πελοποννήσου. 26 Μαϊου 1821: Με την Πράξη της Συνέλευσης των Καλτετζών (μοναστήρι στην Αρκαδία), ιδρύεται η Πελοποννησιακή Γερουσία, με πρόεδρο τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. 14 Ιουνίου 1821: Επανάσταση στην Κρήτη 9 Ιουλίου 1821: Οι Τούρκοι απαγχονίζουν στη Λευκωσία τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό και αποκεφαλίζουν τους Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου και Κυρήνειας. 23 Σεπτεμβρίου 1821: Με την κατάληψη της Τριπολιτσάς (έδρας του πασά του Μορέως), εδραιώνεται η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Δύο μήνες μετά, θα ιδρυθεί στο Μεσολόγγι, υπό την προεδρία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο «Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος». 13 Νοεμβρίου 1821: Απελευθερώνεται η Άρτα από τους Σουλιώτες οπλαρχηγούς Μάρκο και Νότη Μπότσαρη, τους αδελφούς Τζαβέλα κ.ά. 1 Ιανουαρίου 1822: Στην Α' Εθνοσυνέλευση στην Νέα Επίδαυρο, ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Επανάστασης, γνωστό ως «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος». Πρόεδρος του Εκτελεστικού εκλέγεται ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. 30 Μαρτίου 1822: Καταστροφή της Χίου από τα τουρκικά στρατεύματα του Καπουδάν Πασά Καρά Αλή. Μια μαζική θυσία που θα εμπνεύσει προσωπικότητες της ευρωπαϊκής τέχνης και του πνεύματος, όπως ο Ντελακρουά και ο Βίκτορ Ουγκό και θα συγκινήσει την Ευρώπη, που θα δείξει περισσότερο ενδιαφέρον για τον ελληνικό Αγώνα. Τρεις μήνες αργότερα, ο Κωνσταντίνος Κανάρης θα πυρπολήσει και θα καταστρέψει την τουρκική ναυαρχίδα. 6 Ιουνίου 1822: Ο Χουρσίτ πασάς και ο Ομέρ Βρυώνης καταλαμβάνουν το Σούλι 29 Ιουνίου 1822: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης θα καταστρέψει στα Δερβενάκια την στρατιά του Μαχμούτ πασά ή Δράμαλη ανατρέποντας τα φιλόδοξά του σχέδια. Οι Έλληνες και αρκετοί φιλέλληνες θα ηττηθούν, λίγες μέρες μετά, στο Πέτα (κοντά στην Άρτα) από ισχυρές τουρκικές δυνάμεις. Αύγουστος 1822: Η παρουσία του Γεωργίου Κάνιγκ, ως υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας σηματοδοτεί τη θετική μεταστροφή της αγγλικής πολιτικής απέναντι στο Ελληνικό Ζήτημα. Δεκέμβριος 1822: Το Συνέδριο των αντιπροσώπων των μεγάλων Δυνάμεων στη Βερόνα, παρά τις προσπάθειες των Ελλήνων απεσταλμένων, δεν αναγνωρίζει την ελληνική Επανάσταση και την αποκηρύσσει με διακήρυξή του. Ιανουάριος 1823: Νίκη των Ελλήνων στο Ναύπλιο, που ορίζεται έδρα της επαναστατικής κυβέρνησης. Μάρτιος 1823: Η Αγγλία αναγνωρίζει τους Έλληνες ως εμπόλεμους αναγνωρίζοντας de facto και την ελληνική επανάσταση. Μάρτιος-Απρίλιος 1823 Συγκαλείται στο Άστρος της Κυνουρίας η Β' Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων 12 Ιουλίου 1823: Ο φιλέλληνας, λόρδος Βύρων, φθάνει στο Αργοστόλι. Θα στηρίξει την επανάσταση και θα πεθάνει στο Μεσολόγγι τον Απρίλη του 1824. Στο Μεσολόγγι θα ταφεί και ο Μάρκος Μπότσαρης που πέθανε στη μάχη του Κεφαλόβρυσου Ευρυτανίας. Φθινόπωρο 1823-Καλοκαίρι 1824: Εμφανίζονται οι πρώτες αντιθέσεις ανάμεσα στο Νομοτελεστικό υπό τον Θ. Κολοκοτρώνη και τον Πετρόμπεη και το Βουλευτικό υπό τον Κουντουριώτη που σχηματίζουν δύο ξεχωριστές κυβερνήσεις. Είναι η απαρχή της πρώτης φάσης του εμφυλίου σπαραγμού που θα τερματιστεί τον Ιούνιο με την επικράτηση του Κουντουριώτη. 7-8 Ιουνίου 1824: Καταστροφή της Κάσου από τους Τουρκοαιγύπτιους, οι οποίοι, λίγες μέρες μετά, θα καταστρέψουν ολοσχερώς και τα Ψαρά. 29 Αυγούστου 1824: Ναυμαχία του Γέροντα και πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας. 15 Απριλίου 1825: Αρχίζει η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Κιουταχή και αργότερα και από τον Ιμπραήμ. Στις 10 Απριλίου 1826 θα γίνει η ηρωική έξοδος και η πτώση του Μεσολογγίου. Η θυσία του Μεσολογγίου προώθησε το ελληνικό ζήτημα όσο καμιά ελληνική νίκη και ο απόηχος των γεγονότων, αναζωπύρωσε το πνεύμα του φιλελληνισμού στην Ευρώπη. 5 Ιουνίου 1825: Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, δολοφονείται στην Ακρόπολη Αθηνών, θύμα της εμφύλιας διαμάχης. 3 Αυγούστου 1826: Ο Γκούρας κλείνεται με τους άνδρες του στην Ακρόπολη. Η πόλη παραδίδεται στον Κιουταχή. 11 Νοεμβρίου 1827: Η κυβέρνηση Ζαϊμη μεταφέρει την έδρα της στην Αίγινα. 19 Μαρτίου 1827: Με πρόταση του Κολοκοτρώνη ανατίθεται η ηγεσία του στρατού στον Church και των ναυτικών δυνάμεων στον Cochrane. 30 Μαρτίου 1827: Η Εθνοσυνέλευση εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια «κυβερνήτη της Ελλάδος» με επταετή θητεία. 22 Απριλίου 1827: Θανάσιμος τραυματισμός του Γεωργίου Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου. 8 Οκτωβρίου 1827: Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ο ενωμένος συμμαχικός στόλος Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας καταστρέφει τον τουρκοαιγυπτιακό που βρισκόταν αγκυροβολημένος στον κόλπο του Ναβαρίνου, γεγονός που υπήρξε καταλυτικό στην εξέλιξη του Ελληνικού Ζητήματος. Οι τρεις προστάτιδες Δυνάμεις θα διαδραματίσουν πλέον καταλυτικό ρόλο στην γένεση του ανεξάρτητου νεοελληνικού κράτους. 8 Ιανουαρίου 1828: Άφιξη του κυβερνήτη Καποδίστρια στο Ναύπλιο. Ο λόγιος Θεόφιλος Καϊρης, προσφωνεί τον Ι. Καποδίστρια: «Χαίρε και Συ Κυβερνήτα της Ελλάδος, διότι μετά τοσούτον πολυχρόνιον αποδημίαν, επιστρέφεις εις την κοινήν πατρίδα, την βλέπεις, την χαιρετάς όχι πλέον δούλην και στενάζουσαν υπό τον ζυγόν, αλλ' ελευθέραν, αλλά δεχομένην σε Κυβερνήτην, και περιμένουσαν να Σε ίδη να οδηγήσης τα τέκνα της εις την αληθινήν ευδαιμονίαν και εις την αληθινήν δόξαν. Ζήθι! Αλλ' έχων ιερόν έμβλημα «ο Θεός και η δικαιοσύνη κυβερνήσουσι την Ελλάδα». Ζήθι! Αλλά κυβερνών ούτως ώστε να αισθανθή η πατρίδα, να καταλάβωμεν και ημείς, να επαναλάβη η αδέκαστος ιστορία, να αν� �ηχήσωσιν όλοι οι αιώνες, ότι ου Συ, ουδέ ο υιός σου, ουδέ ο οικείος σου, ουδέ ο φίλος σου, ουδέ πνεύμα φατρίας, αλλ' αληθώς αυτός ο νόμος του Θεού, αυτό το δίκαιον, αυτοί της Ελλάδος οι θεσμοί κυβερνώσι την Ελλάδα δια Σου.». 3 Φεβρουαρίου 1830: Υπογράφεται από τις Μεγάλες Δυνάμεις το πρωτόκολλο του Λονδίνου, σύμφωνα με το οποίο δημιουργείται ανεξάρτητο ελληνικό κράτος με οροθετική γραμμή τη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Στο νέο κράτος θα συμπεριληφθούν, με το Πρωτόκολλο της συνδιάσκεψης του Λονδίνου στις 30 Αυγούστου 1832, η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια, οι Σποράδες, οι Κυκλάδες και τα νησιά του Αργοσαρωνικού κόλπου. 27 Σεπτεμβρίου 1831: Δολοφονείται στο Ναύπλιο ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας. 25 Απριλίου 1832: Ο Όθων, δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου, εκλέγεται κληρονομικός μονάρχης της Ελλάδος. Θα φθάσει στο Ναύπλιο στις 25 Ιανουαρίου 1833.
To reply to this message, follow the link below:

Δανεια

Tα δύο επαναστατικά δάνεια της περιόδου 1824-25 ήταν πραγματικά ληστεία . Η χώρα χρεώθηκε με 2,8 εκτ .λίρες και εισέπραξε μόλις 540.00. Η επαναστατική κυβέρνηση ανέλαβε ένα χρέος ονομαστικού κεφαλαίου 2.800.000 λιρών για να εισπράξη υποτίθεται πραγατικά κεφάλαιο 1.572.000 λιρών. Διότι απο αυτο το ποσό, μόνο 540.000 λιρες έφτασαν στην Ελλάδα. Η διαφορά 1.032.000 λίρες δαπανήθηκαν η σπαταλήθηκαν απο τις διαπραγματεύσεις του δανείου.
  Χαρακτηριστικό της καταπάτησης των δανείων ήταν το γεγονός οτι ο λόρδος Κόχραν , που είχε ορισθεί αρχιναύραχος του ελλήνικού στόλου είχε λάβει ως αμοιβή 57.000 λίρες ποσο που ανιστοιχούσε σε εισόδημα 50 ΕΤΩΝ για μια μεσοαστική οικογένοια της εποχής

Ο μεγαλος ξεσηκωμος

Η 25η Μαρτίου του 1821 είχε οριστεί ως η ημερομηνία έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα στην Πελοπόννησο. Τελικά, από τα μέσα Μαρτίου ήταν φανερό ακόμη και στους Τούρκους ότι η ώρα είχε φτάσει. Στις 23 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα (Αίγιο). Την ίδια μέρα ο Θ.Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα. Στις 25 Μαρτίου ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός όρκισε τους επαναστάτες στην πλατεία Αγίου Γεωργίου της Πάτρας. Λίγες μέρες αργότερα ξέσπασε η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα, τα Σάλωνα, το Γαλαξίδι, το Λιδωρίκι, τη Θήβα, τη Λιβαδειά, την Αθήνα. Τους επόμενους μήνες η επαναστατική φλόγα είχε απλωθεί στην Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και στη Μακεδονία. Παντού οι κατακτητές είχαν μεταβληθεί σε πολιορκούμενους. Κλεισμένοι μέσα στα κάστρα, περιτριγυρισμένοι από τους αποφασισμένους πολιορκητές τους προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο μέχρι να φτάσει βοήθεια. Πράγματι, ο Χουρσίτ πασάς, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Ήπειρο διεξάγοντας στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Αλή πασά, έστειλε στην Πελοπόννησο τον Μουσταφά μπέη με 4.000 άνδρες για να χτυπήσει τους επαναστάτες.

Ιστορια των Ελληνικων τηλεπικοινωνιων

Τα  πρώτα  τηλέφωνα  στη  χώρα  μας  άρχισαν  να  λειτουργούν  στο  τέλος  του  1895 .Λίγους  μήνες  πριν  από  την  αναβίωση  των  Ολυμπιακών  Αγώνων .Η  Υπηρεσία  της  Τηλεφωνίας  είχε  ήδη  θεσμοθετηθεί  με  τον  νόμο  ΒΝΖ  του  1892 , αλλά  χρειάστηκε  να  περάσουν  τρία  ολόκληρα  χρόνια  για  να  λειτουργήσει .Δύο  τηλεφωνικά  κέντρα  της  Αθήνας  με  60  συνδρομητές  και  του  Πειραιά  με  30 , ήταν  το  πρώτο  δίκτυο .Από  το  1895  μέχρι  το  1949  οι  τηλεπικοινωνίες  επεκτείνονται  σταθερά  παρά  τις  δυσκολίες  της  εποχής .Το  μεγάλο  άλμα  έγινε  μετά  το  1949 .Ο  ΟΤΕ  παρέλαβε  το  1949  το  τηλέφωνο  ως  είδος  πολυτελείας  και  κατέστησε  κοινωνικό  αγαθό .Η  μεγαλύτερη  και  πιο  εύρωστη  οικονομικά  επιχείρηση  της  χώρας  έχει  σήμερα  έναν  από  τους  υψηλότερους  δείκτες  τηλεφωνοδότησης  στην  Ευρώπη  και  στον  κόσμο .
    1859 Εγκαθίσταται  και  λειτουργεί  το  πρώτο  σύστημα  Μορσικού  Τηλέγραφου  στην  Ελλάδα  με  την  πόντιση  των  καλωδίων  Σύρου – Πειραιά  &  Σύρου – Χίου .
    1895 Η  Γενική  Διεύθυνση  των « Τ.Τ. » συμπεριλαμβάνει  στην  αρμοδιότητά  της  και  την  Τηλεφωνική  Υπηρεσία .Έτσι  δημιουργείται  η  Γενική  Διεύθυνση  των  « Τ.Τ.Τ » του  Υπουργείου  Εσωτερικών.
     1911 Εγκαθίσταται  το  πρώτο  αξιόλογης  έκτασης  Τηλεφωνικό  Κέντρο  Τοπικής  Συστοιχίας  στην  Αθήνα .
     1921 Λειτουργεί  ο  πρώτος  ραδιοτηλεγραφικός  σταθμός  εμπορικής  ανταποκρίσεως  στη  Βάρη .Ο  σταθμός  διέθετε  έναν  πομπό  αποπνιγομένων  σπινθήρων  γαλλικής  κατασκευής , ισχύος  1,5 KW , τύπου  << MARICONI >> . Ο  σταθμός  μεταφέρεται  το  1925  στον  Βοτανικό .
     1930-1940 Ιδρύεται  η  Ανώνυμη  Ελληνική  Τηλεφωνική  Εταιρεία ( ΑΕΤΕ ) . Την  προπολεμική  δεκαετία  1930-1940 εγκαθίστανται  στην  Αθήνα  και  σε  και  σε  20  ακόμη  πόλεις  της  επαρχίας  Αυτόματα  Τηλεφωνικά  Κέντρα  Βηματοπορικού  δεκαδικού  τύπου  Siemens – Strowger  από  την  ΑΕΤΕ . Οι  8500  συνδρομητές  του  1929  έγιναν  στις  παραμονές  του  πολέμου  44917 , ενώ  η  εγκατεστημένη  χωρητικότητα  έφτασε  τις  64000  παροχές .
      1931 Λειτουργεί  νέος  παράκτιος  σταθμός  στη  Γλυφάδα , με  κέντρο  εκπομπής  στη  Βάρη , που  λειτουργεί  στην  ίδια  θέση  μέχρι  το  1961 .
      1935 Λειτουργεί  ο  πρώτος  ραδιοτηλεγραφικός  σταθμός  ξηράς , ανοικτός  στη  δημόσια  ανταπόκριση . Ο  σταθμός  αυτός  τύπου  Saint  Marine II , εγκαταστάθηκε  το  1935  στον  Πειραιά  για  λογαριασμό  του  Υπουργείου  Συγκοινωνίας .
      1941 Η  δυναμικότητα  των  Τηλεφωνικών  Κέντρων  της  ευρύτερης  περιοχής  της  πρωτεύουσας  είναι  42000  εγκατεστημένες  παροχές  με  32478  συνδέσεις  σε  λειτουργία ( κάλυψη  77,3% ) .
       1941-1944 Δεύτερος  Παγκόσμιος  Πόλεμος – Κατοχή . Στο τηλεγραφικό και  τηλεφωνικό  δίκτυο της  χώρας  προξενούνται  μεγάλες  ζημιές , ενώ  άλλες  εγκαταστάσεις  βρίσκονται  εκτός  λειτουργίας , λόγω  έλλειψης  ανταλλακτικών .
       Κατά  τη  διάρκεια  της  αποχώρησης  των  στρατευμάτων  κατοχής  καταστρέφονται  ολοσχερώς  τα  Α.Τ.Κ  της  Κέρκυρας , Τρικάλων , Πύργου , Λαμίας , Ελευσίνας , Ελληνικού  και  προξενούνται  ζημιές  μικρότερης  έκτασης  σε  άλλα  κέντρα .
        1949 Ίδρυση  ΟΤΕ . Έχει  στη  δικαιοδοσία  του  τις  Υπηρεσίες  που  παρείχε  το  Υπουργείο ΤΤΤ , η  πρώην  Ανώνυμη  Ελληνική  Εταιρεία  και  η  μικρή  Ηλεκτρική  Εταιρεία  της  Ρόδου , και  από  το  1957  όλα  τα  περιουσιακά  στοιχεία  της  εταιρείας  Cable  and  Wireless .
•    Αποκατάσταση  ολόκληρου  του  Τηλεγραφικού  Δικτύου.

•    Ανταλλαγή  4142 τηλεγραφημάτων.
•    Λειτουργούσες  τηλεφωνικές  συνδέσεις  64880 .
        1954 Εγκατάσταση  του  πρώτου  δικτύου  Ασύρματης  επικοινωνίας  σταθερών   σημείων , που  καλύπτει  όλη  τη  χώρα , από  τα  πιο  απορόσιτα  ορεινά  σημεία  μέχρι  και  τα  μεγάλα  νησιωτικά  κέντρα  της .
          1955 Συστήνεται  η  Υπηρεσία  Συνδρομητών  TELEX . Λειτουργούσες  τηλεφωνικές  συνδέσεις  103200 .
          1957 Λειτουργεί  το  πρώτο  Κέντρο  τηλεφωνουμένων  τηλεγραφημάτων .
          1960 Λειτουργούν  520  τηλετυπικές  συνδέσεις  και  167072  τηλεφωνικές  συνδέσεις .
          1962 Λειτουργεί  το  πρώτο  αυτόματο  Τηλετυπικό  Κέντρο  στην  Αθήνα  600  παροχών .
          1965 Αρχίζει  η  αυτοματοποίηση  του  Υπεραστικού  Δικτύου . Πρώτη  αυτοματοποίηση  Αθήνα – Πάτρα .
          1968 Λειτουργούν  401749 τηλεφωνικές  συνδέσεις .
          1969 Λειτουργεί  στην  Αθήνα  και  τη  Θεσσαλονίκη  φωτοτηλεγραφική  Υπηρεσία .
•    Εγκαθίσταται  Ημιαυτόματο  Τηλετυπικό  Δίκτυο .
           1970 Λειτουργεί  η  πρώτη  κεραία  του  κέντρου Δορυφορικών  Επικοινωνιών  στις  Θερμοπύλες .
•    Λειτουργούν  869451  τηλεφωνικές  συνδέσεις .
           1971 Κατασκευάστηκε  μια  τοπική  σύνδεση  DATA και  εξυπηρετήθηκαν  3  προσωρινές  συνδέσεις .
           1978 Αρχίζει  η  ψηφιακοποίηση  του  Τηλεπ . Δικτύου  με  την  εισαγωγή  συστημάτων  PCM  Α΄ τάξης .
           1979 Εγκαθίσταται  και  λειτουργεί  το  Διεθνές  Ηλεκτρονικό  Τηλετυπικό  Κέντρο .
            1980 Λειτουργούν  2796000  τηλεφωνικές  συνδέσεις .
            1981 Λειτουργεί  το  Διεθνές  Ηλεκτρονικό  Τηλεφωνικό  Κέντρο  Αθηνών .
            1984 Δημιουργήθηκε  η  Υπηρεσία  TELEFAX .
            1985 Λειτουργεί  στις  Θερμοπύλες  ο  παράκτιος  επίγειος  Σταθμός  INMARSAT .
             1986 Αρχίζει  η  εγκατάσταση  τηλετυπικών  κέντρων  ψηφιακής  τεχνικής .
             1987 Λειτουργεί  η  Υπηρεσία  Τηλεειδοποίησης .
             1988 Λειτουργεί  η  Υπηρεσία  Τηλεδιάσκεψης .
•    Λειτουργούν  4294000 τηλεφωνικές  συνδέσεις .
             1990 Αρχίζει  η  ψηφιακοποίηση  του  Αυτόματου  Υπεραστικού  Κέντρου .
             1992 Αρχίζει  η  ευρεία  εισαγωγή  καλωδιακών  οπτικών  ινών  στα  χερσαία  και  υποβρύχια  δίκτυα  του  ΟΤΕ .
             1993 Λειτουργεί  το  Ψηφιακό  Δίκτυο  Δεδομένων  υψηλών  ταχυτήτων .
             1994 Λειτουργεί  το  νέο  Κέντρο  Δορυφορικών  Επικοινωνιών  ΝΕΜΕΑ .
             1995 Λειτουργεί  στη  Ρόδο  το  σύστημα   κινητής  τηλεφωνίας  πόλης .
             1998 Λειτουργεί  η  κινητή  τηλεφωνία  ξηράς  από  τη  θυγατρική  COSMOTE .